Wedstrijdverslagen Deel 3

Zondag 16 maart

Tegen mindere goden is het lastig voetballen. Zodra Voorwaarts 5 zelf het spel moet maken, blijkt dit elftal in de problemen te komen. Dat bleek afgelopen zondag tegen Kampong 7, dat zich al sinds het begin van de competitie in de degradatiezone bevindt. De wedstrijd vertoonde eigenlijk de hele tijd hetzelfde beeld: Voorwaarts was in de aanval, zocht de gaatjes, kwam er niet uit, Kampong counterde en scoorde onterechte doelpunten.
Halverwege de eerste helft bijvoor- beeld, kreeg Kampong een vrije trap op rechts (voor Voorwaarts links). Het werd een hoge bal die zo op het oog geheel per ongeluk in de linker (voor de Voorwaartskeeper rechter) kruising zeilde. Doelman Chris Rommers was qua fysiek net iets te klein om het gevaar te stoppen. Met een 1-0 achterstand ging een gedesillusioneerd Voorwaarts de rust in.
In die rust werden wat mannetjes op een andere plaats gezet. Michel Kemper en Maarten de Laat kwamen erin op de linkerflank, Jeroen van Doorn in de verdediging en het gelegenheids- spitsenduo Alfred Buunk en Wim Arnold Bik werd uitelkaar gehaald door Arnold Bik (is achternaam) op de rechtsback te positioneren en Anton Jongstra te laten invallen naast Buunk in de spits. Dit had tot gevolg dat het beeld van de eerste helft alleen maar werd versterkt. Voorwaarts ging furieus in de aanval en ging op zoek naar de gelijkmaker. Die kwam er prompt in de tiende minuut van de tweede helft. Een harde, lage voorzet van de ontketende Bart Linnenkamp werd door Anton Jongstra met het hoofd verlengd in de verre hoek van het Kampongdoel: 1-1.
Tien minuten daarna scoorde Michel Kemper in 1 keer uit een corner: de bal zeilde onhoudbaar in de verre bovenhoek.
Helaas was deze 1-2 niet genoeg voor de overwinning. Tien minuten voor het slotsignaal werd een Kampongmiddenvelder niet goed afgestopt en kon vrij uithalen. De bal vloog hard en laag langs de Voorwaartskeeper. Het bleef bij deze 2-2, wat een redelijk teleurstellende uitslag was voor dit Voorwaarts. Het wordt langzamerhand duidelijk dat Voorwaarts 5 op eigen kwaliteit ver kan komen, maar dat het altijd een uitdaging op het veld nodig heeft om te floreren en dat was deze zondag duidelijk niet het geval.
Wellicht nog een positief punt van de middag: de Kampongscheidsrechter meldde zich na afloop bij de Voorwaartskleedkamer om hen te bedanken voor het "zeer sportieve en sympathieke treffen". Mochten de vriendelijkheden op het veld altijd zo over en weer gaan in de kelder van de KNVB, dan zou deze scheids tot zijn 80ste doorgaan met fluiten. Zelfs een onvervalste, vliegende rugbytackel van ex-rugbyspeler Jeroen van Doorn op de benen van een Kampongspeler, kon op een glimlach van alle spelers in het veld en de scheidsrechter rekenen. Van Doorns opmerking: "O, sorry, verkeerde sport!" ontlokte zelfs een unanieme, hartelijke schaterlach die zelfs tot op de velden van het nabijgelegen Sterrenwijk te horen moet zijn geweest.

WEER WINST VOORWAARTS 5: DIT JAAR NOG ONGESLAGEN

De strijd tussen de nummer 4 (Voorwaarts 5) en de nummer 9 (De Meern 7) van de ranglijst was op papier een routineklus voor de helden van de Berekuil. Uiteindelijk was het dat ook, maar daar zag het in de rust nog niet naar uit.
Coach Warner van Hattem had op vrijdagavond weer vier spelers een vrij weekend gegeven, omdat er in theorie (na het afbellen van spelers) maar liefst 19 man beschikbaar was. De werkelijkheid was anders: er kwamen 13 spelers opdagen, waaronder Alfred Buunk die weliswaar was afgebeld, maar desalniettemin met zijn voetbalschoenen naar het veld was afgereisd.
Niemand was er echt rouwig om, want de jongens begonnen scherp, getergd en gedreven aan de wedstrijd. Na tien minuten kon Anton Jongstra op aangeven van Henk Harding op de solotour, waarbij hij een verdediger omspeelde, vervolgens de keeper op het verkeerde been zette en al vallend kon scoren, juist voordat twee Meern-verdedigers kwamen aanzeilen. Een kwartiertje later stond het alweer 1-1 door een afstandsschot van De Meern.
Hoe meer de eerste helft vorderde, des te grimmiger werden de verhoudingen in het veld. Tegen de rust werd door De Meernspelers geen enkel fluitsignaal meer geaccepteerd, terwijl scheidsrechter Andries de Voest toch een gedegen partij stond te fluiten. Er was zelfs geel voor de De Meernkeeper omdat hij Jongstra doelbewust neermaaide. Om het De Meernse onbegrip te onderstrepen kwam er even later weer een sublieme boogbal van Henk Harding, waardoor Jongstra alleen voor de keeper kwam te staan. Met een loeiend schot passeerde hij de doelman, maar zijn opmerking: "eigenlijk wilde ik de keeper raken" viel niet bij iedereen in goede aarde. De rust werd dus in algehele crisis en met onderlinge verwensingen gehaald. Vooral in de aanval van Voorwaarts en de verdediging van De Meern.
Na de rust bleven Bas Waarts en Erik Kroes in de kleedkamer achter en namen Jeroen van Doorn en Michel Kemper hun plaatsen in. Het is dit seizoen al vaker gebleken, maar de strijdlust die Jeroen van Doorn in de tweede helft uitstraalde inspireerde de voltallige Voorwaartsverdediging. Wim Arnold Bik, Arie Flierman en Anton vd Schot kregen vleugels. Meer naar voren toe kwam Maarten de Laat opeens met hakjes en sublieme voorzetten en aan de ander kant was het Alfred Buunk die een gedegen partij liet zien. Het gevolg van dit alles was dat de spelers van De Meern het nakijken hadden en geen boe of ba meer zeiden (terwijl ze toch nog tegen twee gele kaarten opliepen).
Na een minuut of tien kopte Andre Kraaykamp prachtig in, na een schitterende voorzet van Maarten de Laat. De Meern kreeg heel even hoop door een gelukkig doelpunt (3-2) maar daarna was het weer Voorwaarts dat de klok sloeg. Anton Jongstra kwam op aangeven van Andre Kraaykamp weer alleen voor de keeper en maakte zijn derde doepunt van de middag en hij maakte ook de 5-2, na een passje van Henk Harding: Jongstra had de hoek voor het uitkiezen.
In diezelfde periode had Michel Kemper nog mogen scoren, als Andre Kraaykamp hem tenminste de bal had gegeven. In plaats daarvan besloot Kraaykamp de bal tien centimeter naast het doel te plaatsen, terwijl hij samen met Kemper met geen verdediger in de buurt, drie meter voor de keeper en het doel stond. Na afloop zeiden sommigen dat dit de misser van het seizoen was en Kraaykamp was zelf een van hen.

VOORWAARTS VERDIENT BETER TEGEN VICE-KOPLOPER VREESWIJK

Eindelijk, Voorwaarts 5 begint op toeren te komen. De eerste helft tegen Vreeswijk was afgelopen zondag van een zeldzaam niveau, dat in de zevende klasse van de KNVB zelden tot nooit te zien is. Maar Voorwaarts 5 blijft een gezellig vriendenclubje, dus de tweede helft was als vanouds weer dramatisch, zodat de wedstrijd met een dompertje eindigde.
De tegenstander was Vreeswijk, dat maar liefst met 9 punten meer dan Voorwaarts, op de tweede plaats in de competitie staat. Oke, het is een verzameling oude mannen, maar ze kunnen wel voetballen. Toch was het Voorwaarts die de eerste 45 minuten voetbal-les gaf aan deze oude mannen. Na een minuut of tien kon Henk Harding op links doorlopen richting het doel. Hij rondde af met een geniaal stiftje, waar de keeper weliswaar nog met zijn vingertoppen bijkon, maar dat was niet genoeg: 0-1.
Terwijl Voorwaarts 5 nog stond na te genieten van Henk's actie, frommelde een Vreeswijkspits de bal in het doel van Bart van Haasteren. Dat was op zichzelf heel flauw, maar goed, voetbal is voetbal en genieten doe je maar in de rust of na de wedstrijd. In de elfde minuut stond het dus alweer 1-1.
Het tekent de kwaliteit van Voorwaarts 5 dit seizoen, dat deze ploeg zich niet door deze tegenslag uit het veld laat slaan. Er werd lustig op los gecombineerd en dat resulteerde na twintig minuten in een mooie combinatie waarbij de bal pardoes voor de voeten van Andre Kraaykamp viel. Hij schoof de bal koelbloedig in een bijna leeg doel: 1-2.
Met deze ruststand kon iedereen leven. Voorwaarts was beter en in de rust werden ook nog eens de geheime wapens ingezet. Reinoud Waterreus in het midden, Maarten de Laat op linkshalf en Jeroen van Doorn op de linksback. Henk Harding, Bart Linnenkamp en Erik Kroes bleven in de kleedkamer achter.
Dat Voorwaarts met deze omzettingen niet aan kwaliteit had ingeboet, bleek na 15 minuten spelen in de tweede helft. Alfred Buunk kreeg een dieptepass op rechts, waardoor hij vrij kon doorlopen richting doel. Henk's doelpunt indachtig, besloot hij ook tot een stiftje. Het moet gezegd, deze was nog mooier dan die van Henk in de eerste helft: nu kwam de keeper er zelfs helemaal niet aan te pas en de bal zeilde soeverein in het doel: 1-3.
Maar met nog een half uur te spelen zegt deze stand helemaal niks. Dat weet Voorwaarts en dat voelde Vreeswijk feilloos aan. Er kwam een offensief dat 13 minuten voor het slotsignaal resulteerde in de 2-3 en vier minuten later in de gelijkmaker: 3-3. Het siert Voorwaarts dat het zich door deze stand niet van de wijs liet brengen en er kwamen zelfs weer kansen voor het Vreeswijkdoel. Het bleef 3-3. Er had meer ingezeten, maar tegen de nummer twee van de competitie moet je niet al te inhalig zijn. Voorwaarts keek met gemengde gevoelens terug op de wedstrijd, maar voldoening overheerste.