Naar wedstrijdverslagen seizoen 04/05 deel 2

HET VERSCHIL TUSSEN REDENEN EN KUTSMOEZEN
(of: het verschil tussen met 8-1 verliezen of gewoon drie punten pakken)
Er zijn drie geldige redenen om je vlak voor een voetbalwedstrijd - dus na donderdag - nog af te melden. Ik zet ze hieronder even voor jullie op een rijtje.
Reden 1: Zwaar letsel
"Ja, sorry, maar ik reed gisteren langs een bejaardenhuis dat in brand stond. De brandweer was nog niet gearriveerd dus ik dacht: de maatschappij dat ben ik, en ben het pand binnengestormd. Het is me gelukt om alle 132 bewoners, hun rollators en twee parkieten uit de vuurzee te redden. Helaas stortte het dak in en ben ik er niet helemaal zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Vanaf mijn nek naar beneden heb ik geen gevoel meer en als ik de dokters hier in Beverwijk vraag of de brandwonden nog een beetje mooi zullen genezen zijn ze erg ontwijkend in hun antwoorden. Misschien dat ik er volgende week weer ben, maar vandaag lukt het dus even niet."
Reden 2: Katja (1)
"Hallo, spreek ik met de assistent-hulp-coach van Voorwaarts 5? Anton is het toch, he? Mooi, hi, met Katja Schuurman. Zeg luister, ik ben gisteren in de kroeg tegen die linksachter van jullie aangelopen en wat een lekker ding is dat, zeg! Ik heb 'm meteen mee naar m'n penthouse gesleept en 'm de hele nacht alle hoeken van mijn met rood fluweel beklede slaapkamer laten zien. Hij ligt nu een beetje uit te hijgen maar ik spring er zodadelijk weer op. Dus euh? op hem hoef je niet meer te rekenen vandaag."
Reden 3: Katja (2)
"Ja, met mij, de vriendin van jullie linksachter! Die liegende en bedriegende klootzak is vannacht niet thuisgekomen en da's al de zoveelste keer. Zodra hij thuis komt ga ik 'm een verschrikkelijke blessure bezorgen, dus ik zou er maar niet op rekenen dat-ie nog een beetje leuk in de wei komt huppelen bij jullie. En volgende week ook niet, nee. De groeten! Oh, wacht even? Anton heet jij toch hè...? Heb je wat te doen vanavond?"

Kijk, met dat soort verhalen kun je aankomen, desnoods een kwartier voor de wedstrijd.
Maar goed, we stonden dus met 9 man op het veld. Ondanks een briljante goal van Marcel na een al even briljante voorzet van Anton, ondanks een tot tranen roerende redding van Chris en ondanks tientallen wervelende verdedigende acties van het team als geheel. Zelfs het feit dat de vlaggenist van Achterveld ons welgemeend aanmoedigde en zijn eigen teamgenoten keurig op buitenspel betrapte waar nodig, mocht niet baten.

Mag ik, namens assistent-hulp-coach Anton, de volgende oproep doen: ook als je geen mailtje krijgt, weet je al een week vantevoren waar en hoe laat we spelen (zie http://run.to/voorwaarts, zie het programmaboekje). Neem dus zelf het initiatief om je tijdig af te melden als je er om welke vage reden niet bij kunt zijn. Op tijd betekent: vóór vrijdag. Dan kunnen er andere spelers worden geregeld.

PS: Katja neemt na haar twaalfde of dertiende hoogtepunt graag even een douche. Dat is een mooi moment om snel weg te glippen en dan sta je gewoon op tijd onder de lat. Op het veld bedoel ik.

VOORWAARTS STRUIKELT OVER FAIR PLAY
Zondag 10 oktober '04 - Voorwaarts 5 heeft de wedstrijd tegen Fair Play 2 in het laatste kwartier van de wedstrijd verloren. Na een zeer snelle achterstand van 0-2, kwamen de bikkels van Voorwaarts knap terug in de wedstrijd. Eerst via Anton Jongstra, die uit een subliem passje van Michel Kemper alleen voor de keeper kwam te staan en 1-2 maakte. En vlak daarna door Arie Flierman die na flink doorjagen op de keeper de Fair Play-verdediging zenuwachtig maakte en de bal in een leeg doel liet rollen. De rust werd met 2-2 gehaald.
Na vijf minuten in de tweede helft maakte Fair Play 2-3, maar dat werd onmiddellijk afgestraft door Alfred Buunk die met een simpele voetbeweging de Amersfoortse keeper verschalkte: 3-3. Het laatste kwartier begonnen de jongens van Fair Play opeens echt te voetballen en daar had Voorwaarts niet van terug. De 3-4, 3-5, 3-6 en de 3-7 volgden elkaar in snel tempo op en Voorwaarts was gezien.

VOORWAARTS VOOR HET EERST SUPERIEUR
Zondag 3 oktober '04 - Het was dan wel de nummer laatst van de ranglijst, maar toch: Voorwaarts was vandaag superieur tegen KVVA uit Amersfoort. Vaste sleutelspelers als Henk Harding, Hans Waaldijk, Alfred Buunk en Sebastiaan de Zee ontbraken en ook nieuwkomers David van Tongeren en Erik Winkel waren er niet, maar het elftal dat Voorwaarts 5 op de been bracht was degelijk, snel en .... tja superieur dus.
Binnen vijf minuten was het al raak. Het middenveld, bestaande uit Maarten de Laat, Hanno Tomassen, Michel Kemper en Frank Mulder was zeer alert en Anton Jongstra kon op rechts worden weggestuurd. Vlak voor de achterlijn legde Jongstra de bal terug naar Maarten de Laat, die meteen met een droge schuiver de 0-1 kon laten aantekenen. Drie minuten later gaf Bas Waarts een werkelijk subliem dieptepassje op Marcel van Nistelrooij, die handig de keeper omspeelde en 0-2 op het scorebord zette. KVVA kon daar weinig tot niets tegenin brengen. Na een half uur spelen probeerden de Amerfoorters weer eens aan te vallen, maar dat mislukte schromelijk. Marcel van Nistelrooij werd door Hanno Tomassen op links bediend, waarna Van Nistelrooij een rush richting achterlijn en vijandelijke keeper besloot met een balletje naar rechts, waar Anton Jongstra stond om de bal in een leeg doel te tikken: 0-3.
KVVA zat intussen met de handen in het haar, op de huid gezeten door hun eigen scheidsrechter, die niet bepaald van thuisfluiterij kon worden beticht. Desalniettemin maakte KVVA vijf minuten voor de rust 1-3 na ietwat gemakzuchtig uitverdedigen van Voorwaarts. Met de 0-3 zaten de Berekuil-helden toch in een zetel?
De rust werd dan ook gebruikt om de onverteerbare druk van een voorsprong in het voordeel van Voorwaarts uit te leggen. In de kleedkamer werd gezamenlijk besloten net te doen alsof Voorwaarts met 3-1 achterstond. En dat hielp. Met een: "kom op jongens, het kan nog" kwamen de de groen-zwarte bikkels weer het veld op, wat fronsende blikken van de tegenstanders opleverde.
Na een minuut of tien kwam Michel Kemper op z'n Michel Kempers door op links, waarna hij de bal perfect teruglegde naar de rand van de zestien, waar Anton Jongstra de bal alleen nog maar hoefde aan te nemen, naar huis te bellen, in z'n neus te peuteren en het leder in het doel te schieten. Nee, KVVA was niet echt het toonbeeld van alertheid. Voorwaarts wel en de 1-4 was verdiend.
De 2-4 kwam uit een corner, waaruit een KVVA-speler de bal met de hand in het doel sloeg. Daar kon, de overigens weer subliem keepende, Chris Rommers helemaal niks aan doen. De KVVA-doelpuntenmaker gaf zelfs hands toe en groot was dan ook zijn verbazing toen het doelpunt werd toegekend. Tekenend voor dit Voorwaarts is dat niemand hier bezwaar tegen maakte: "2-4, tja, maar Voorwaarts is toch veel beter."
Maarten de Laat onderstreepte de superioriteit van Voorwaars door op rechts alles en iedereen te omspelen en Marcel van Nistelrooij te bereiken, die op zijn beurt de bal bij Anton Jongstra wist te krijgen. Hij stond alleen voor de keeper, maar besloot de bal zeer verrassend twee meter naar links af te spelen, waardoor Hanno Tomassen met een droog schot 2-5 kon maken.
Het feest was nog niet voorbij, want tien minuten voor het einde van de wedstrijd was het weer Maarten de Laat de met een breedtepass Michel Kemper vond, die op zijn beurt met de bal aan de haal ging en vanaf 20 meter de KVVA-keeper verschalkte met een hard schot in de rechterhoek: 2-6. KVVA zag het intussen niet meer zitten en sommige spelers uitten dit door middel van harde tackels en het betere handwerk, maar Voorwaarts 5 liet zich niet uit de tent lokken, waardoor de Berekuil-helden wederom met de complimenten van de scheidsrechter van het veld liepen.
Overigens: dit was de vijfde wedstrijd van het seizoen. Voorwaarts 5 heeft nu 19 doelpunten voor en 19 doelpunten tegen. Het publiek is de grote winnaar bij Voorwaarts 5!

SNELLE AANVALLERS NEKKEN VOORWAARTS
Zondag 26 september '04 - Onder de rook van 't Spant te Bussum ("licht uit, spot aan") liggen de velden van SDO. Grote club, leuke mensen, goede scheids, kortom alle ingrediënten voor een fijne wedstrijd. Jammer genoeg zijn de jongens van SDO 7 ook redelijk goede voetballers.
De eerste helft was tamelijk dramatisch. Het was alleen aan het uitstekende keeperswerk van Bart van Haasteren te danken dat Voorwaarts 5 niet met rust al tegen een vijf, zes nul achterstand aankeek. In plaats daarvan maakte SDO binnen vijf minuten 1-0, maar daarna kwamen ze er niet meer uit. De ene keer dat Voorwaarts er wel uitkwam, was het ook meteen raak. SDO nam een corner, er werd uitverdedigd , de bal ging over drie schijven, waarna Henk Harding perfect Anton van der Schot door het midden aanspeelde. De SDO-grensrechter dacht aan buitenspel en stak dan ook zijn vlag omhoog. Terwijl Van der Schot de bal subtiel in de hoek plaatste, floot de scheidsrechter af voor buitenspel. Voorwaarts was het daar niet mee eens en liet dat ook op luid en duidelijke toon blijken. Iedereen weet dat zulke protesten vrij weinig zin hebben, maar deze keer pakte dat anders uit. De scheidrechter vervoegde zich bij de grensrechter, die bij nader inzien moest toegeven dat hij het verkeerd had gezien en dat het toch geen buitenspel was (daar had ie gelijk in). Toen waren de rapen gaar. De SDO-keeper vond dat hij door al dat gevlag en gefluit afgeleid was en daardoor geen serieuze poging had ondernomen om de doelpoging van Van der Schot te stoppen. Van der Schot smaalde op zijn beurt dat "hij 'm toch nooit had kunnen afstoppen", maar feit blijft dat er een soort van discutabele beslissing werd genomen: de scheidsrechter herriep zijn beslissing en wees naar de middenstip: 1-1.
Het gebries van SDO-kant was begrijpelijk, maar Voorwaarts koesterde stilletjes de gelijke stand die tot de rust werd vastgehouden. In die rust werd Bart van Haasteren de hemel ingeprezen, met als gevolg dat Voorwaarts in de tweede helft erg op zijn keeperskwaliteiten ging leunen. Dat hadden de Berekuil-helden beter niet kunnen doen. Van Haasteren heeft één zwakke plek: hij is geen echte springer....
Tien minuten in de tweede helft werd het 2-1, terwijl gek genoeg de kansen op dat moment voor Voorwaarts waren. Harding strooide met passjes, Alfred Buunk stuurde de dartele Michel Kemper richting achterlijn, maar de voorzetten en steekballetjes resulteerden niet in doelpunten. De snelle SDO-linksbuiten maakte intussen geniepig 2-1. Een minuut daarna raakte Frank Mulder vanuit een onmogelijke hoek (vanaf de achterlijn) de vijandelijk paal. De bal wilde er niet in.
Na een half uur spelen maakte SDO het af door op zeer laffe wijze gebruik te maken van Bart van Haasterens Achilleshiel. Een vrije trap verdween in het midden van het doel, vlak onder de lat. Terwijl ze wisten dat Bart daar niet bijkon! Heel naar, maar Voorwaarts berustte vanaf dat moment in het lot. Misschien kwam het ook door dat cadeautje in de eerste helft: een overwinning hadden de groen-zwarte bikkels in ieder geval niet verdiend.

ECLATANTE OVERWINNING OF WEGGESLEEPT VOOR DE POORTEN VAN DE HEL? DAT IS DE VRAAG.

Voorwaarts 5 - Amsvorde 6: 5-4.
Zondag 19 sept. '04 - Dat je verschillend kunt denken over gebeurtenissen op een voetbalveld blijkt deze middag weer eens haarfijn op De Berekuil. Aan het einde van het duel staat eigenlijk maar één ding vast: Voorwaarts pakt de volle winst.

Neem de openingsfase van de wedstrijd. Al na een paar minuten kijken de groen-zwarten tegen een 0-1 achterstand aan. Is het onuitgeslapen optreden van Chris Rommers en Frank Mulder of een behendige goal van een Amsvorder aanvaller? Daarover kan je dus van mening verschillen.
De snelle achterstand wordt adekwaat weggewerkt door goals van eerst Alfred Buunk en dan Henk Harding. En dan komt er weer zo'n moment waar je vraagtekens bij kunt zetten. Tikt Frank Mulder de bal met uiterste precisie tegen de paal waardoor hij een tegengoal voorkomt of is er sprake van dom geluk? En dan enige tijd later. Schiet een Amersfoorter een vrije trap onnavolgbaar in? Of laat onze doelman de rechterhoek volledig open omdat hij zowel zichzelf als de muur aan de linkerkant opstelt? Eén ding is zeker, menigmaal komen er Voorwaartsen vrij voor het vijandige doel. Dankzij de goal van (alweer) Alfred Buunk na een voorzet van (alweer) Henk Harding gaan we met een 3-2 voorsprong thee drinken.
Meer feiten: na rust wordt het 4-2 door Henk Harding op aangeven van Anton Jongstra en kort daarna komt Amsvorde terug tot 4-3, ondanks de in deze helft prima keepende Chris Rommers. Maar discutabel: krijgt de Amersfoortse aanval de gast-scheidsrechter op hun hand door uitgekookte acties of verdedigen we niet correct? Het laatste kwartier verdedigt Voorwaarts met de moed der wanhoop. Zou dat komen door de wissel van de uitstekend op het middenveld spelende Hanno Tomassen? Het doelpunt valt in ieder geval aan de kant waar je hem niet verwacht, Marcel (van wie we de achternaam nog niet kennen) scoort 5-3 op prachtig aangeven van Anton Jongstra. In de spannende slotfase moeten we nog één tegengoal weggeven. Dat brengt de eindstand op 5-4.
Wie wint heeft altijd gelijk. Het mathematische doorwisselsysteem, waarbij de speeltijd per linie over de opgestelde spelers wordt verdeeld werkt! Of zou het tactisch inbrengen van wisselspelers tot een gemakkelijker overwinning hebben geleid? Laten we eensgezind concluderen dat het een heerlijke voetbalmiddag is geworden in een lekker najaarszonnetje. Of is er misschien iemand die daar heel anders over denkt?

FM

MIRAKEL VAN SOEST BIJNA EEN FEIT

Zondag 12 sept. '04 - De tweede wedstrijd van het seizoen ging niet zoals menig Voorwaarts 5-bikkel zich had voorgesteld. En dan vooral de eerste helft niet. Bij het beginsignaal waren er precies elf spelers, maar al gauw stonden Michel Kemper en David van Tongeren langs de kant voor emotionele en technische steun. Dat die nodig was blijkt wel uit de ruststand van 4-0.
De eerste helft kon Voorwaarts dus geen vuist maken. Alles ging fout wat er maar fout kon gaan. De verdediging wist keer op keer de aanvallers van Soest in stelling te brengen, het middenveld ontbeerde actieradius en de aanval kon de kansjes die er kwamen niet bepaald afmaken. Nee, het was niet fijn allemaal. Wel leek het erop dat elke aanval van Soest een doelpunt opleverde. Schieten was scoren zeg maar.
Tegen het eind van de eerste helft werd er wat gewisseld, waaronder Andries de Voest (beter bekend als 'scheids' tijdens thuiswedstrijden). Naar eigen zeggen heeft hij met zijn spel de tegenstander in slaap gesukkeld. Afred Buunk sprak liever over 'kapotgespeeld'. Dat het makkelijk praten is na afloop van de wedstrijd, werd honend weggewuifd. Feit is wel dat Soest tijdens de rust erg gemakkelijk met 4-0 leidde en achterovergeleund aan de tweede helft begon.
Wat Soest niet wist (en Voorwaarts wel) was dat de legendarische spits Erik Winkel na een jaar afwezigheid zijn opwachting maakte in de spits van Voorwaarts. In de vijfde minuut van de tweede helft maakte hij met zijn hoofd dan ook genadeloos de 4-1. De voorzet was op z'n Dirkie Kuyts met een stuit, de afronding had wat Van Hooijdonkiaans. Gek genoeg sloeg hierna de angst in de benen bij Soest. Maar dit bleek terecht...
Na een kwartiertje nam Hans Waaldijk een vrije trap die langs alles en iedereen stuiterde en uiteindelijk stond daar Anton Jongstra die met een soepele heupbeweging de keeper naar de grond kreeg en met een stiftje 4-2 maakte. De Soest-trainer, vermoedelijk bekend met dit soort scoreverloop, begon zich te roeren en zijn spelers deden er alles aan om de boel te vertragen. Dit hielp niet, want Voorwaarts had meestal de bal en maakte ook flink tempo. Na vele kansen, was er een kluts uit een corner. Daaruit schoot Maarten de Laat keihard in. De keeper was kansloos en de Soest-spelers begonnen een beetje pips te kijken.
Twee minuten daarna kreeg Erik Winkel met een dieptepass vrije doorgang richting Soest-doel. Terwijl de laatste man (van Soest welteverstaan) met zijn eigen keeper afrekende (botsing) kon Winkel de bal in het lege doel lopen: 4-4. Met nog 30 seconden op de klok was de chaos langs de kant van het veld compleet. Soest 11 heeft blijkbaar veel fans en zo te horen waren die niet geheel tevreden met de afloop van de wedstrijd. Sympathiek was wel dat de Voorwaarts-helden alom werden gefeliciteerd met het behaalde punt.

VOORWAARTS 5 START SLAPJES
Zondag 5 sept. 2004 - Vijftien spelers, een scheidsrechter met een groenzwart hart en een handjevol publiek konden niet voorkomen dat de eerste wedstrijd van het seizoen voor Voorwaarts 5 in een domper eindigde. Er vielen in totaal negen doelpunten, dus de jongens van het negende van Quick 1890 AFC uit Amersfoort en het publiek waren de grote winnaars. Maar het was in ieder geval een mooie, zonnige middag.

Een lichtpuntje voor Voorwaarts 5 waren Marcel², die hun opwachting maakten. Deze twee vrienden van Hanno Tomassen bleken een waardevolle aanvulling op het veld. Eentje sleurde de vijandige verdediging op rechts kapot en de andere dirigeerde de bal vanuit de achterhoede. Maar ook Marcel² konden niet voorkomen dat Quick binnen een half uur met 3-0 voorstond, ondanks minstens vijf grote kansen voor Voorwaarts. Daarmee werd ook de rust gehaald.
Er werd wat gewisseld, spelers waren moe, geblesseerd, hadden dorst of hadden andere verplichtingen (Anton vd Schot). Maar het nieuwe roulatiesysteem stelde sommige spelers in staat om zo nu en dan even uit het veld te stappen en zich te laten vervangen door iemand anders. Dit bleek Voorwaarts goed te doen: oude rot Henk Harding bleek opeens weer hakjes te kunnen geven. Dit mislukte weliswaar, maar het zag er toch leuk uit. Harding kon het mislukte hakje wel onmiddellijk laten opvolgen door een subliem passje op Anton Jongstra, die met een vertrouwd puntertje de hoek van het doel vond: 1-3. Niet lang daarna werd de aanvallende helft van Marcel² twintig meter voor het doel vrijgezet, waarna hij als een volleerde prof de keeper omspeelde en 2-3 maakte. (Naar eigen zeggen speelt deze Marcel buiten zijn vrije tijd betaald voetbal, maar het is mogelijk dat hij dat zei om indruk te maken, wat op zichzelf niet nodig was, want dat deed hij op het veld al.)
Nadat Sebastiaan de Zee zijn verdedigende stelling verliet om met één van zijn vermaarde ingooien gevaar te stichten voor het Quick-doel, maakten diezelfde Quick-jongens daar handig gebruik van door uit de de daaropvolgende counter geniepig 2-4 te maken. Voorwaarts liet zich niet uit het veld slaan en na een prachtige rush van Michel Kemper op links, maakte Anton Jongstra 3-4; wederom bracht de punt van de schoen uitkomst.
Maar toen sloeg de hitte toch toe, of de scheids of misschien waren het wel de tegenstanders, want in no time maakten de jongens uit Amserfoort 3-5 en 3-6. Hoe dat precies ging weet niemand, maar Voorwaarts kon er vrij weinig tegenin brengen. Misschien kwam het ook wel door de gemiddelde leeftijd van Quick, die 15 jaar lager lag dan die van Voorwaarts.

Naar wedstrijdverslagen deel 2