 | 
WEDSTRIJDVERSLAGEN na de winterstop '03/'04:
VOORWAARTS 5 HERRIJST!
Foto's: Edwin Verhoef (klik op de foto's voor een groter formaat)
Zondag 21 maart '04 - Het lijkt erop dat Voorwaarts 5 op de weg terug is. In de vier wedstrijden na de winterstop werden 7 punten gehaald, met als voorlopig hoogtepunt de wedstrijd tegen KDS zondag. Een soeverein Voorwaarts rolde de fanatieke KDS-ers met het grootste gemak op. Iedereen stond op de goede plaats, zelfs scheidsrechter De Voest, die deze wedstrijd weer vrolijk zijn partijtje meeblies.
Voorwaarts was zo goed dat het niet eens mogelijk is een uitblinker aan te wijzen. Zo stond de verdediging als een huis, waardoor gelegenheidskeeper Sebastiaan de Zee helemaal niks te doen heeft gehad. Zijn enige wapenfeiten bestonden uit ontzettend verre uittrappen, daarbij handig gebruikmakend van de harde wind. Het deed er hierbij niet toe of hij tegen de wind in moest schoppen om met de wind mee.
Het eerste kwartier leek het er niet op dat Voorwaarts zo gemakkelijk zou winnen. De kansen waren er wel, hele grote kansen zelfs, maar spits Anton Jongstra wist er keer op keer geen raad mee. Toch opende Jongstra de score na een mooi steekpassje van Patrick Dörfel en een bekeken balletje in de hoek.  Anton van der Schot - die overigens een briljante eerste helft speelde, waarna hij zich naar het café haastte om dingen te doen - gaf vlak daarna een prachtige voorzet op Henk Harding, die de bal op zijn borst aannam en heel knap de bal langs de keeper frommelde, terwijl hij tussen drie tegenstanders instond. De klok stond toen op ongeveer 20 minuten en KDS kwam er toen al niet meer aan te pas. De rust had dan ook met een ruimere score moeten worden gehaald, maar het bleef bij 2-0.
 
In de rust ging Van der Schot er dus vandoor en hij werd vervangen door Ruud Evertsen. De verdediging leed er niet onder. Sterker nog, Evertsen, Willem Kroes, André Kraaykamp, Frank Mulder en Richard (van wie mij de achternaam even is ontschoten) bikkelden als vanouds. Op het middenveld heerste Michel Kemper, die keer op keer Patrick Dörfel bereikte, die vervolgens passjes strooide richting Bart Linnekamp en de rest van de aanval.
Na tien minuten in de tweede helft wipte Dörfel een vrije trap opzij, waardoor Henk Harding met een geplaatst schot zijn tweede van de middag kon laten aantekenen: 3-0.  Vlak daarna gaf Harding een mooi passje op Jongstra, die de bal op snelheid meenam en de 4-0 op het scorebord zette.  Even later kwam Jongstra weer door op links, omspeelde de keeper, maar werd op heuphoogte en met gestrekt been afgestopt door de keeper van KDS. Vreemd genoeg snapte deze keeper niet waarom het een penalty was. Meteen meldde Frank Mulder zich voor de strafschop, maar Patrick Dörfel had de bal al op de stip gelegd. Zoals al vaker dit seizoen faalde Dörfel niet en haalde genadeloos de trekker over: 5-0.
Tegen die tijd kon geen enkele beslissing van de scheidrechter nog op goedkeuring van diverse KDS-ers rekenen en bovendien lieten sommigen het hoofd hangen. Zo ook de keeper, die een schot op het doel makkelijk had kunnen pareren door de bal te vangen, maar hij besloot met een boksbal Henk Harding de kans te geven zijn derde van de middag te maken. Uiteraard liet Harding zich dit buitenkansje niet ontnemen en schoot de bal zonder dralen in het doel: 6-0. Daarmee was de eindstand bereikt.
VOORWAARTS 5 ZONDER MORREN NAAR DE SLACHTBANK
Zondag, 14 maart '04 - Hoe profetisch waren de woorden van uw gelegenheidsverslaggever Alfred Buunk op 26 oktober vorig jaar: "ik hoop ergens in Zuid-Amerika te zijn tijdens de returnwedstrijd tegen de Verenigde Utrechtse Randdebielen", verzuchtte hij toen. Welnu die returnwedstrijd was afgelopen zondag en Alfred Buunk zit sinds eind vorige week in Zuid-Amerika.
Dat Buunk niet alleen profetische gaven kan worden toegedicht, maar ook nog eens heel verstandig is, blijkt wel uit het feit dat geen enkele Voorwaarts-5 speler zondag een echt leuke voetbaldag had. Vooraf was bekend dat de Utrechtse Boys bovenaan de ranglijst staan en dat die positie niet alleen aan hun voetbalkwaliteiten te danken is. De Verenigde Utrechtse Randdebielen hebben namelijk ook bepaalde fysieke en verbale kwaliteiten.
Behalve Buunk waren er ook spelers die verstek lieten gaan om redenen die de fanatieke Voorwaarts-watcher minder sympathiek in de oren zal klinken: angst.
We zullen er verder geen woorden aan vuil maken, maar het gevolg was dat Voorwaarts het tegen de koploper moest opnemen met maar 12 man. En dat terwijl minstens 3 spelers aangaven hooguit 1 helft te kunnen spelen.
Afijn, de eerste helft was helemaal niet slecht. Ondanks de behoudende speelstijl van Voorwaarts (dwz: niet reageren op provocaties van de andere zijde en vooral niet scoren want dan loopt het pas echt uit de hand) waren er toch kansen over en weer. De Voorwaartsaanval wist slim keer op keer net het doel te missen of de keeper te vinden. De 0-0 ruststand werd gehaald op een moment dat de laatste man van de Boys meende zijn indrukwekkende repertoire aan verwensingen in te moeten schakelen. De rust werd in het Voorwaarts-kamp dan ook gebruikt om wat spelers op het hart te drukken vooral rustig te blijven.
Om een lang verhaal kort te maken: in de tweede helft was Voorwaarts zo rustig, dat het als een mak schaap naar de slachtbank werd gevoerd. Ok, het moet gezegd: lijf en leden werden gespaard en er viel geen onvertogen woord, maar discutabele beslissingen van de man in het zwart (terwijl keeper Hans Waaldijk bezig was een muurtje op te stellen, schoot een lafaard van de Boys zonder op het fluitsignaal te wachten de bal in het doel en meer van die dingen) hadden wat meer protest mogen oproepen.
Het werd dus 4-0 voor hun en het is jammer dat Voorwaarts op deze manier met dit soort tegenstanders moet afrekenen. Er had wat meer risico genomen mogen worden; de velden van de Boys liggen immers naast ziekenhuis Overvecht.
KOLDER IN DE POLDER
Van uw speciale verslaggever
Zondag 7 maart '04 - Zo voetbal je een hele winter niet één wedstrijd, en zo speel je er 2 binnen
72 uur. Weer konden weer- en andere goden niet verhinderen dat onze helden
aantraden: zondagochtend om 11 uur stonden er 11 man klaar om te voetballen
en 5 te trappelen om in te vallen (waarvan 1 klaar om te vlaggen). Kortom,
coach de Zee (zelf een van de invallers) had 16 spelers tot zijn beschikking
voor de terugwedstrijd tegen MSV '19 (heenwedstrijd: 4-4), dat ons in het
verre Montfoort altijd om veel te vroege tijdstippen laat opdraven. En dat
vroege tijdstip is al niet zo sympathiek, erger nog was muziek de uit de
loudspeakers schalde tijdens de opkomst op het veld en de warming-up van
onze mannen. De term 'afgrijselijk' zou daarvoor een onaanvaardbaar
compliment zijn. Werkelijk niets hadden de onsympathieke Montfoortenaren
achterwege gelaten om onze helden te bruuskeren! De vraag vooraf leek dan
ook gerechtvaardigd: zou ons team zich door deze activiteiten uit hun spel
laten halen, of zouden zij juist tot in de teennagels gemotiveerd de strijd
aangaan?
De opstelling was veelbelovend: op doel Bart van Haasteren, achterin Wim
Arnold Bik, Arie Flierman, Hans Waaldijk en Richard-zonder-achternaam
(vriend van Willem Kroes, die zijn uitstekende debuut van afgelopen
donderdag beloond zag met een basisplaats), middenveld Bart Linnekamp, het
Zeister carpoolduo Patrick Dorfel en Michel Kemper en Maarten de Laat (die
van een verhuizing niets zei te weten, totdat het retour zenden van de
voorwaartsprogrammaboekjes ter sprake kwam; toen wist hij zijn adres weer en
zei hij toe dat hij de club de juiste gegevens door zal geven), en voorin
Henk Harding en Andre Kraaykamp.
In een druilerig maar toch best lekker zonnetje gingen onze helden wat
twijfelachtig van start. De MSV'ers konden echter ook geen vuist maken, wat
mag blijken uit het eerste doelpunt: bij een knappe corner van de thuisploeg
verkoos de bal het hoofd van Bart Linnekamp om vandaar achter Bart van
Haasteren in het net te belanden: 1-0 voor MSV.
Dan volgen excuses van uw verslaggever: het werd 1-1 door een goal van Andre
Kraaykamp, maar ik heb geen idee meer hoe dat in zijn werk ging. Bij die 1-1
stand leken we de rust te gaan halen. Sein voor coach de Zee om nog even in
het clubhuis zijn behoefte te gaan doen. Toen hij terug kwam was de stand
verdubbeld: een MSV'er plaatste een afstandschot heel laf precies langs de
paal waar keeper van Haasteren niet bij kon, en aan de andere kant kwam
gelegenheidsspits Kraaykamp, na een puike voorzet van gelegenheidslinkshalf
Linnekamp, net genoeg voor zijn tegenstander om de bal langs de Montfoortse
goalie te knallen. Prachtgoal!
Tijdens de volgende aanval was een van de verdedigers van de tegenpartij het
spoor volslagen bijster; in plaats van de bal probeerde hij Kraaykamps benen
uit het strafschopgebied te schoppen. De terechte penalty werd door Dorfel
smetteloos gepromoveerd tot een goal, waarna de thee, met een 2-3 voorsprong
op zak, goed smaakte!
In de rust kwam de grote wisselcaroussel op gang. Erin kwamen Ruud Evertsen,
Willem Kroes, Jeroen van Doorn, Sebastiaan de Zee en Alfred Buunk. Eruit
gingen Richard (-z.-a.,v.v.W.K.), Kraaykamp, Linnekamp, de Laat en Waaldijk.
Waaldijk nam tevens de vlag over van Kroes. Die vlag ging na een
minuut-of-wat in de tweede helft alweer naar Richard (-z.-a.,v.v.W.K.),
nadat keeper van Haasteren geblesseerd uitviel en Waaldijk de eerste in de
voorwaarts-historie werd, die gebruik maakte van de nieuwe regel die
toestaat dat gewisselde spelers weer het veld in mogen. Alwaar hij, na een
prima eerste helft als laatste man, een fijne tweede helft als sluitpost op
de mat legde.
Net als in de glorieus gewonnen match van afgelopen donderdag leek de tweede
helft met veel minder goals te gaan verlopen. Sommigen dachten al dat we met
2-3 de denkbeeldige meet zouden halen. De achterhoede zag erimmers goed uit,
met het meedogenloze centrum Flierman-van Doorn. Maar zij hadden niet
gerekend op een uitermate laf doelpunt van MSV, waarvan ik niet meer weet
hoe het precies in zijn werk ging (excuses en 3-3). In vrijwel dezelfde
minuut kregen de lafaards ook nog een strafschop, die volgens geen van de 22
op dat moment actieve spelers terecht was (Andre Kraaykamp vond van wel).
Het cadeautje werd evenwel geaccepteerd en in ontvangst genomen: 4-3. Zouden
de 3 punten dan toch in Montfoort blijven? Gelukkig; het echte voorwaarts
stond nog even op. Tijdens de eerstvolgende aanval speelde de Zee in op
Buunk, die de bal voor Kemper klaarlegde. IJskoud zette deze dezelfde
eindstand op de borden als in de heenwedstrijd: 4-4 dus. Kemper nam toch nog
een ount mee naar de Domstad. Een kolderieke wedstrijd zonder al te veel
wanklanken was tot een einde gekomen. Het citaat uit de kleedkamer was deze
keer een helder moment van Harding: "wat heb ík geen conditie, ik kom
donderdag trainen, drie maanden niksdoen is niet goed."
EERSTE WEDSTRIJD 2004 EINDELIJK GESPEELD!
Van uw speciale verslaggever
Donderdag 4 maart '04 - Op 3 dagen na was het 3 maanden geleden dat onze helden het veld betraden.
Sneeuw, hagel en carnaval konden echter mooi niet voorkomen dat op 4 maart
2004 de eerste wedstrijd van het jaar gespeeld werd, thuis tegen PVCV.
Coach de Zee, zelf wegens bezigheden elders afwezig, bracht 14 man op de
been. Startopstelling: Doel: Hans Waaldijk (met van de tegenstander geleende
handschoenen); verdediging: Willem Kroes, Bas Waarts, Richard (achternaam
onbekend; vriend van W. Kroes), Anton vd Schot; middenveld: Frank Mulder,
Patrick Dorfel, Henk Harding, Alfred Buunk; aanval: Bart Linnekamp, Andre
Kraaykamp.
Voorwaarts kwam sterk uit de startblokken. Een vroege goal van Kraaykamp was
niet meer dan logisch, gezien de verhoudingen binnen de lijnen: 1-0. Maar
daarmee was dit Voorwaarts nog lang niet tevreden: Bas Waarts begon een
dreigende Solo-Met-Hoofdletters door de vijandelijke verdediging. Hij kon
slechts gestopt worden door het grootste, meest vormeloze lid van het
bezoekende team, en ten koste van een blessure. Waarts, teamspeler pur sang,
gaf voorwaarts nog wel zijn vlagkwaliteiten.
In het veld kwam Arie Flierman. De organisatie van de Voorwaarts-verdediging
leek met Waarts verdwenen, hetgeen onze helden gek genoeg aanspoorde om er
dan maar meteen 2-0 van te maken: een half-volley met dwarrelcurve van
Alfred Buunk liet de PVCV-keeper kansloos. Daarna gebeurde er iets dat te
maken had met eten en het erin gooien van roet ofzo (2-1), maar vervolgens
deden onze helden, zoals het hoort, weer onnavolgbare dingen: en dus komen
we er weer in als het inmiddels 4-2 is geworden met nog een goal van
Kraaykamp, een goal van Linnekamp en weer zo'n laf tegendoelpunt (penalty
veroorzaakt door keeper-met-geleende-handschoenen-Waaldijk na terugspeelbal
van gelegenheidslaatsteman Dorfel). Invalbeurten van Win Arnold Bik en
Michel Kemper zorgen, samen met laatste man Kraaykamp in plaats van spits
Kraaykamp, voor een compleet andere tweede helft met toch dezelfde
verhoudingen: na de 4-2 uit de eerste helft, wordt de tweede helft met een prachtdoelpunt van Bart Linnekamp met 1-0
gewonnen. Waarmee het totaalresultaat een duidelijke en zeer terechte 5-2
werd.
In de kantine volgden nog lange discussies over de toegepaste opstelling en
tactiek en of een helft met 6 goals te prefereren is boven een helft met 1
goal en een dichte verdediging, werd gevraagd naar de whereabouts van
teamlid Maarten de Laat, wiens clubblad steeds als onbestelbare post bij de
club retour komt, en meer van die dingen.
Uw verslaggever zegt tot zondag en anders tot ziens, want dan draagt hij
zijn schrijfstokje over om ver weg talenten te gaan scouten.
Vervolg wedstrijdverslagen '03/'04.
|  |
