 |  | | |  |
| VEEL GEDOE OM NIKS
Nu bepaalde koninklijke lieden de vuile was op straat gooien, heeft de selectie van Voorwaarts 5 besloten helderheid te verschaffen in deze onverkwikkelijke zaak. De ruzie tussen prinses Margarita en koningin Beatrix wordt intussen breed uitgemeten in de pers, maar wat niemand weet is dat de voltallige selectie van Voorwaarts 5 indertijd aanwezig was bij het gesprek tussen Margarita en Beatrix. De kern van hun discussie ging er vooral om of Margarita al dan niet inzage mocht hebben in het speelschema van Voorwaarts 5. Er zijn zelfs opnames van dit ruzietje (want meer was het niet). 
Hoe kwam Voorwaarts 5 daar terecht? Welnu, ter ere van de fusie tussen DMC 3 en Voorwaarts 5 kwam de selectie vorig jaar op audientie bij koningin Beatrix, maar dit bezoek viel toevalligerwijs samen met de onverwachte komst van prinses Margarita naar Huis ten Bosch. Voorwaarts 5 deed niet moeilijk en liet de prinses voorgaan. Scheidsrechter Andries de Voest had zijn videocamera bij zich, zodat het complete gesprek tussen beide kemphanen op de band is vastgelegd. Op de bewuste tapes is onder andere te horen dat de koningin haar opstandige nichtje voor het speelschema van Voorwaarts 5 doorverwijst naar run.to/voorwaarts. "Per slot van rekening is alles wat daar opstaat openbaar", aldus een tevreden Beatrix na afloop. Eventuele belangstellenden van de pers kunnen zich rechtstreeks (maar wel via de KNVB) tot onze scheidsrechter wenden voor een kopie van de tape. 
Vorige week is een vakantiefoto van Voorwaarts 5 boven water gekomen. Het is een kiekje uit de wedstrijd Voorwaarts 5 - Frankrijk van afgelopen zomer in Parijs.
Zinedine Zidane nam een vrije trap, maar gelukkig had Bart van Haasteren zijn muurtje uitstekend opgesteld, zodat Zidane gedwongen was de bal wat minder snelheid mee te geven en Van Haasteren de bal simpel kon pakken. We weten allemaal nog dat Van Haasteren uit de uittrap die volgde, in 1 keer het doel van de Franse keeper Barthez wist te vinden.
Wat overigens opvalt aan de foto is, dat zelfs Voorwaarts-scheidsrechter De Voest zich met het muurtje bemoeide. Ook grensrechter Adje en wissel Jeroen van Doorn droegen hun steentje bij. Zelfs gelegenheidscoach Alfred Buunk was bij het dreigende gevaar niet de beroerdste en verliet zijn veilige plekje in de dug-out om plaats te nemen in de frontlinie.
Voorzover bekend is dit de enige foto die van de memorabele wedstrijd (0-1) in de aanloop van het WK is genomen. 
Dit is DMC 3 in betere tijden (1997). Toen werd nog wel eens gewonnen. Inmiddels zijn 6 van deze jongens gestopt met voetballen. 
Het huidige Voorwaarts 5 in 1992 (Vergelijk met de foto op de voorpagina) | TRANSFERPERIKELEN Het succes van het gefuseerde Voorwaarts 5 is niet onopgemerkt gebleven. Uw speciale verslaggever was er hoogstpersoonlijk bij, toen de clubleiding een wig in onze selectie probeerde te drijven. Voor het sukkelende eerste zaterdagteam (kansloos onderaan in de competitie, en tijdens de training van hun selectie na onze training op de donderdag vaak met een slechtere opkomst dan wijzelf) benaderde een der bestuursleden onze reservekeeper Hans Waaldijk. Hoewel Hans niet verwacht had ooit voor een eerste elftal gevraagd te worden, wimpelde hij de aanbieding af. Solidariteit is een mooi ding en Waaldijk speelt liever (als hij niet wordt afgebeld) in het succesvolle zondagse Voorwaarts 5, dan dat hij elke zaterdag ballen uit het net moet halen bij dit kansloze zusterelftal. Het gerucht gaat, dat het bestuur zich hierna telefonisch gewend heeft tot onze andere reservekeeper Sebastiaan de Zee met hetzelfde verzoek. Uw speciale verslaggever is niet op de hoogte van de uitslag van dit transferperikel, maar vertrouwt erop dat ook de Zee het 5de trouw is.
Overigens zal in de komende weken een goede gewoonte uit het begin van het seizoen weer op de velden aanschouwd worden: onze zwaargewicht op het middenveld Patrick Dorfel heeft de ziekenboeg verlaten, en zal dus kennis gaan maken met een groot aantal hem nog onbekende ex-DMC'ers. 
Ruim voor de fusie tussen Voorwaarts 4 en DMC 3 (het huidige Voorwaarts 5) bleken de spelers al met elkaar op te trekken. Hier is een foto van begin februari vorig jaar, toen de nieuwbakken vrienden met elkaar een uitstapje naar Amsterdam maakten. De spelers van Voorwaarts 5 keken de ogen uit op de Dam (ter hoogte van de Nieuwe Kerk) toen er plotsklaps allerlei hoogwaardigheidsbekleders langskwamen. Zoals het koningsgezinde Nederlanders betaamt, schoten de Voorwaartsspelers meteen in de houding bij het zien van dit bruidspaar.
(Later op de dag was er nog een akkefietje tussen het bruidspaar en de keeper van Hercules 14 (tevens centrale verdediger van Voorwaarts 5). Een en ander liep gelukkig nog goed af, maar het had heel anders kunnen lopen. Zie Hercules 14...) 
Coach Warner schuwt de publiciteit niet. Dit is een fragment uit een bekend televisieprogramma waarin hij, in de voor hem zo kenmerkende houding, uitlegt wat 'in de breedte spelen' precies inhoudt. | |
| | | |
| 
Karakteristieke teamfoto van Voorwaarts, seizoen '01/'02. Hier is te zien dat de brug naar DMC 3 toen al geslagen was: fanatieke DMC3-ers herkennen op de voorgrond niemand minder dan Marc Veld. Hij speelde ooit ook 2 seizoenen bij DMC 3. 
| Uit de Volkskrant van 24 februari 1999: 
| |
 | | |  |
|
|
Midden: George Weah, links de coach, rechts een spits.
Hieronder staat het stukje over Voorwaarts 5, zoals dat op 2 dec. '02 in Het Parool stond. (Voor de duidelijkheid: dit is het slot van het artikel. Daaronder staat het begin, maar daarin wordt Voorwaarts 5 niet genoemd, dus is eigenlijk minder interessant...voor ons dan.)
"Sawyer heeft nu een cafe te runnen. Voetballen voor Voorwaarts 5, het elftal van de broer van zijn voormalige vriendin, komt er ook nog amper van. Dat wordt bij de Utrechtse club zeer betreurd, laat spits Anton Jongstra weten. ''Was Ben van de partij, dook er altijd wel nog een andere Liberiaan op,'' zegt hij. ''Geregeld stonden we ineens met een prof uit Zwitserland of Frankrijk in het veld. Volstrekt illegaal, natuurlijk, maar op ons niveau moet dat kunnen. Ooit scoorde een van die jongens eens uit een geweldige omhaal. Zelfs de jongens van de tegenpartij stonden te applaudisseren.''
Dat is het sein voor Warner van Hattem, coach van Voorwaarts 5. Hij loopt recht op Weah af en vraagt of hij een dag later de aftrap wil verrichten van het Utrechtse bierelftal. Weah twijfelt, maar slaat het aanbod af. Weah heeft veel over voor zijn land, maar dit gaat hem te ver. Hij heeft geen tijd." EEN DIPLOMAAT OP VOETBALSCHOENEN
door RIM VOORHAAR
George Weah, de beste Afrikaanse voetballer ooit, onderhoudt honderden landgenoten in binnen- en buitenland. Dit weekeinde opende de Liberiaan zijn eigen cafe op het Mercatorplein: Weah-Tee Cafe Bar, hoewel de naam van het vorige etablissement nog op de etalage staat. Nu het einde van zijn loopbaan nadert, denkt hij aan de politiek. 'Ik wil minister van Sport worden.'
Zodra de ongekroonde koning van Liberia en zijn gevolg zaterdagavond de deur van het stampvolle cafe op de hoek van het Mercatorplein binnenstapt, is het even stil. Er verschijnt een onopvallende, lange Afrikaan met een muts en een snelle bril. De Liberiaan die de oorlog in zijn land tijdelijk kon laten stoppen omdat hij op het veld zijn kunsten vertoonde, oogt desondanks verlegen. Hij zoekt direct een tafel in de hoek waar het nog enigszins rustig is en begint te pielen met zijn mobiele telefoon.
Naast hem zit Benedict Nyemah Sawyer, de nieuwbakken mede-eigenaar van de Weah-Tee Cafe Bar. Aan de muur hangen foto's: Sawyer met Eusebio; Sawyer met Roger Milla en Abedi Pele; Sawyer met Gheorghe Hagi en Dragan Stojkovic. En natuurlijk Sawyer op de foto met de grootste Afrikaanse voetballer aller tijden: King George Oppong Weah.
De twee kennen elkaar al bijna hun hele leven. Ze groeiden samen op in Monrovia, speelden samen bij de Invincible Eleven en de nationale ploeg. Sawyer was een number seven, een bedrijvig type, die echter vroeg geblesseerd raakte aan zijn knie. Toen hij zes jaar geleden als vluchteling in Roosendaal terecht kwam, probeerde hij aan de bak te komen bij RBC. Na enkele trainingen speelde zijn blessure op. Na een bezoek aan het ziekenhuis kreeg hij te horen dat zijn knie 'verrot' was. Zijn voetballoopbaan in Nederland, waaraan hij nog niet eens was begonnen, zat er alweer op.
Het contact met Weah bleef. En via Weah probeerde Sawyer zijn heil te zoeken in het begeleiden van voetballers, maar dat bracht te weinig brood op de plank. Dus waagt hij - inmiddels in het bezit van het Nederlands staatsburgerschap - dit keer een poging in de horeca, financieel mogelijk gemaakt door Weah. ''George heeft een groot hart,'' zegt Louise Morris, vanachter de bar. Maar dat zegt ze niet omdat ze fanatiek fan is van Invincible Eleven. ''George zorgt voor ons,'' zegt ze. ''En voor vele andere Liberianen.''
Weah lacht schaapachtig. ''Ik vind het niet meer dan normaal dat ik voor de mensen uit Liberia zorg,'' zegt de voormalige wereldvoetballer van het jaar en huidig ambassadeur voor onder meer Unicef en SOS kinderdorpen. ''Alles wat ik heb, heb ik te danken aan het Liberiaanse volk. En ik geef terug wat zij mij hebben gegegeven.''
Weah is 'de sportman in de weinig verwende Afrikaanse wereld' die Moses Isegawa beschreef in NRC Handelsblad. ''Een ambassadeur, een bliksemafleider, een brandpunt in een baaierd van politieke, culturele of nog andere belangen, de eerste die uit een gebied opklimt en voor iedereen zichtbaar de wereld rondreist'.
Dat brengt spanningen mee, zo'n 'weldoener voor velen'. Weah gaf sinds 1986 zo'n twee miljoen dollar uit aan rekeningen voor de nationale ploeg van Liberia dat tussen 1989 en 1996 in een uiterst bloedige burgeroorlog verzeild raakte. Immers: als de Lone Stars voetbalden, zwegen de wapens. Maar sinds de uitschakeling in de strijd om de Africa Cup begin dit jaar, trok de speler/coach van de nationale ploeg zich terug in de anonimiteit van Al Jazira, zijn club in de Verenigde Arabische Emiraten.
Een interessante omgeving om in de nadagen van zijn bestaan als voetballer nog een dikbetaalde boterham te verdienen. Dat geld kan Big Papa goed gebruiken. Nog altijd onderhoudt hij zo'n honderdvijftig Liberianen in hun dagelijks bestaan. Mits ze iets zinnigs doen met zijn geld. Scholing vindt Weah belangrijk of het beginnen van een eigen onderneming, zoals Sawyer doet. ''Weah geeft niet zomaar geld,'' zegt Sacha Harding, voormalig vriendin van Sawyer en werkzaam bij Vluchtelingenwerk. ''Het maakt niet uit wat je wilt doen, als je het maar doet om jezelf te verbeteren.''
Het is hard nodig, het verstrekken van dergelijke steun. De Liberianen hebben het zwaar, ook in Europa. Onlangs verscheen een rapport van buitenlandse zaken waarin melding werd gemaakt hoe gevaarlijk het er momenteel in Liberia aan toe zou gaan. ''Maar de Nederlandse regering doet niets,'' zegt Harding. ''Er wordt gezegd: Frankrijk, Engeland en Duitsland doen niets, dus doen wij ook niets. Ik vind dat de kop in het zand steken. Met als gevolg dat er steeds meer Liberianen in de illegaliteit terechtkomen.''
Begin dit jaar liet Weah zich tegenover de Volkskrant ontvallen 'absoluut' geen politieke aspiraties te koesteren. Hij wilde liever herinnerd worden als de grootste Afrikaanse voetballer van zijn generatie. Maar daar lijkt hij inmiddels van terug te komen. Weah zou best, zoals Pele in Brazilie, minister van Sport willen zijn in Liberia. ''Maar alleen als de mogelijkheid zich voordoet,'' haast hij zich erbij te zeggen.
Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee. Weah is in de loop der jaren meer dan gewaarschuwd. Zes jaar geleden sprak hij zich eens uit in The New York Times, dat de Verenigde Naties zijn land moesten invallen, de warlords verjagen en zijn land les moesten geven in democratie. Aan het einde van dat jaar kreeg Weah het bericht dat zijn huis in Monrovia was geplunderd, in de fik gezet. Ook waren zijn vrienden in elkaar geslagen en alle aanwezige vrouwen verkracht.
Weah zou een politiek gevaar hebben gevormd voor Charles Taylor, toentertijd aanvoerder van een van de strijdende partijen en inmiddels president van Liberia. Maar Taylor heeft dat altijd ontkend. Hoewel het wel erg toevallig was dat toen Weah en zijn vrouw na afloop van de burgeroorlog een bezoek brachten aan een van de trawanten van Taylor, zij hun eigen eettafel in de woonkamer zagen staan.
Weah zei niets. Hij liet zich zelfs overhalen door Taylor alsnog met Liberia deel te nemen aan het meest recente toernooi om de Africa Cup. Dat werd geen succes. Weah verliet zelfs het land, hij voelde zich onveilig. ''Taylor denkt dat ik op zijn baan uit ben,'' zei hij toen. ''Hij is jaloers dat ik in Liberia zo populair ben. Ik ben bang dat ik word gedood, alleen omdat ik beroemd ben. Ik wil niet dat me wat gebeurt zolang mijn kinderen naar school gaan. Ik ben bang en voel me niet meer zeker.''
Maar de angst lijkt verdwenen. En boosheid komt in zijn woordenboek niet voor, zo lijkt het. ''Ik ben boos op niemand,'' zegt hij met nadruk. Dus ook niet op president Taylor? ''Ik ben geen oppositie van president Taylor. Maar ik ben wel benieuwd wat met ons land gebeurt. Ik wil zien dat Liberia een goede wederopbouw kent, dat er educatie komt voor de kinderen en dat ons land goed wordt gepromoot in het buitenland.
En, weer met lichte stemverheffing: ''Ik wil dat er geen oorlog meer is. Dat er niet meer wordt gevochten, maar dat geldt voor heel de wereld. Fighting is a rebels act, not my act.''
Weah is een diplomaat op voetbalschoenen. Negativisme, wil er niet aan. Wat hij wel wil? ''Ik wil vrede, gelijke rechten en justice voor iedereen. Is dat zoveel gevraagd?''
Weah vindt het welletjes; genoeg gesproken over hem en zijn land. Hij wil naar zijn vrienden en staat op. Ze zijn immers van heinde en verre gekomen om Wonderful te ontmoeten. Uit de Bijlmer, Zaandam, Groningen en zelfs vanuit Corsica, zoals international Prince Daye, aanvaller van Bastia.
Prince Daye is geschorst en mist de thuiswedstrijd tegen Olympique Marseille. Voor hem een reden naar Amsterdam te reizen waar het weerzien wacht met Weah. ''We missen hem allemaal bij de nationale ploeg,'' zegt Daye. ''Weah maakte het verschil.''
Het contract van Prince loopt af aan het einde van het seizoen. Hij wil weg uit Frankrijk. Er is interesse vanuit Engeland, Spanje en Italie, zegt hij. Het probleem is alleen dat de onderhandelingen niet zo willen vlotten. ''Dat ligt aan mijn zaakwaarnemer, die heeft andere dingen aan zijn hoofd,'' zegt hij met een lach en wijst naar Benedict Sawyer, die in kostuum staat te zweten achter de tap.
HIER GAAT HET STUK DOOR MET:
"Sawyer heeft nu een cafe te runnen.... (ZIE BOVEN)
?? Parool, 2-12-2002 |
