Hoe is het in Valencia? Jullie hebben even niets van ons gehoord; maar er is intussen veel gebeurd. De vorige keer dat wij jullie mailden zaten we nog met de resten van een wagenpark, een half afgebikte voorkant, geen werkmannen en nog niet de juiste contacten.
Daarnaast twijfelden we over een nieuwe hond, kenden we nog niet zoveel mensen en Carmen en Nadia gingen voor het eerst naar school.

Nou sindsdien is er een heleboel veranderd.

De Molino
Het leek eest maar niet te lukken met het vinden van goede stukadoors, de juiste kozijnen en deuren en het leggen van de nodige contacten. Maar vlak na ons vorige verhaal bracht Pedro ons in contact met Adriano. Deze Portugees werkt bij een Portugees bedrijf in Spanje als voorman. Hij zag het wel zitten om hier op zijn vrije zondag samen met wat collega's aan ons huis te werken. Dat was het moment waarop alles ineens heel snel ging. Adriano blijkt een vakman te zijn, die goed is voor zijn mensen maar wel aangeeft dat hij kwaliteit verwacht. Pedro begreep ineens wat wij bedoelden met andere kozijnen en deuren, en regelde dit allemaal. (Soms zijn dingen onbegrijpelijk; je vraagt het, legt uit wat je wilt en nog eens en nog eens. En dan ineens is de boodschap overgekomen en kun je kiezen en kopen wat je hebben wil. Heel bijzonder.)

Inmiddels werken hier elke zondag vier mannen aan ons huis. Een multi-culturele bijeenkomst. Want naast Portugezen, werken hier mensen uit Moldavië, Letland, Oekraïne, Litouwen en Rusland. Omdat het in hun eigen land niet goed gaat met de economie hebben ze huis en haard verlaten om meer te verdienen in Portugal. Maar de Portugezen zijn weer naar Spanje gegaan omdat het hier weer wat beter is en nu werken ze dus ook aan onze Molino. Erg aardige, ietwat bescheiden, vakmensen. Waar we heel blij mee zijn. Het geeft een raar gevoel als je weet dat die mannen ook kinderen hebben als Nadia en Carmen maar deze bijna nooit zien. Ze kijken dan eens naar die van ons en je ziet het gemis. Ik dwaal af, maar het zijn o.a. deze momenten dat je je realiseert hoe goed je het hebt.

Terug naar de Molino?..
Extra mankracht en vakmanschap hebben inmiddels voor een mooi resultaat gezorgd. De hele voorkant is prachtig strak gestuukt en wit geschilderd. De kozijnen en deuren zijn vernieuwd en nu moet alleen nog de onderste rand geel geschilderd worden. Twee kamers met badkamer zijn af, waarvan er één een eigen keuken en extra slaapkamer heeft. De oude woonkamer van de Molen (de molenaar woonde hier vroeger ook), is volledig gerestaureerd en met oud Valenciaanse meubels ingericht. Deze kamer kan straks als extra kamer bij één van de andere kamers/appartement worden gehuurd. Dit weekend komt ook de laatste kamer met badkamer af. Deze kamer is wel 60 m2 en heeft een prachtige tegelvloer en mooie terrasdeuren.

Het volgende traject is de bar, deze moet in onze oude garage komen. Het asbest dak is er vanaf gesloopt net als een deel van de oude uitbouw. In die uitbouw zat een heel kneuterig keukentje met toilet maar viel niet meer te restaureren. Eén keer lekker naar de wc gaan zou waarschijnlijk een vrije val van zo?n drie meter betekenen.

Nou dat slopen was wel aan onze bouwvakkers besteed, binnen een dag was het geregeld. En dat met hindernissen. Er hingen namelijk twee bijennesten en deze bijen waren niet zo gecharmeerd van de inbreuk op hun privacy. Gisteren is er een imker geweest die de nesten heeft weggehaald. Terwijl hij op de ladder stond riep hij: ?hé ze spreken Italiaans?. Het bleek een Italiaanse soort te zijn; lekkere honing maar wel een beetje agressief in de omgang. Terwijl de Imker zijn heldendaden verrichtte (voor zo?n baan moet je en beetje gek zijn en dat klopte in dit geval ook wel) renden Pedro en André door de artisjokvelden, achterna gezeten door boze bijen. Er was geen ontkomen aan. Nu zijn we een paar potten honing en wat bijensteken rijker. Vandaag kunnen de mannen weer ongehinderd verder werken. Vloeren storten, dak erop, nieuwe kozijnen/ramen en deuren. Daarna wordt er binnenin een bar ingericht en er komt een keuken. Hier kan ik voor de gasten koken, biertjes, wijntjes en sapjes schenken. In onderling overleg kunnen gasten hier eventueel ook zelf koken. Maar wie weet wordt het wel zo?n succes dat we straks Leonie's eetcafé hebben. Of nog een mooiere naam La Cantina. Het moet een Mexicaans karakter krijgen met de kleurtjes geel, blauw, groen en oranje. Met een sfeer van tranquilo, ma?ana en wat kan het leven toch fijn zijn. Nog wel even kijken hoe we de Tequila, Mezcal en het Mexicaanse bier ingevoerd krijgen. Hebben ze hier allemaal niet, net als wit bier. Nooit van gehoord! En laten we de coctails niet vergeten! Ja bij zo?n café-idee krijg je de heerlijkste ideeën.

Het roer om?..dus ook tegenvallers
Velen van jullie hebben vast wel eens die serie ?het roer om? gezien. En dan dacht je soms; ?had daar nou wat beter over nagedacht?. In de praktijk zal dit echter niet te voorkomen zijn, je kunt niet alles voorzien en incalculeren. Het hoort er gewoon bij en maak er maar wat van. Zo ook ons zwembad?..waar we nog even op moeten wachten. Omdat wij officieel een bedrijfspand hebben is het niet logisch dat je een zwembad aanvraagt. Als bedrijf vraag je een watervoorziening aan! Dat je hier een zwembad van maakt is geen probleem, als je maar een soort sluisje hebt dat je eventueel ook je land er mee kunt bevloeien.Klinkt niet al te moeilijk. Dat dachten wij dus ook en we dienden een mooi plan in voor een watervoorziening. Een enorm zwembad met kinderbad. Waarbij de luxe pomp er ook voor zou zorgen dat je kinderbad functioneerde als jacuzzi. (Je doet graag wat voor je gasten.)

Dit plan werd echter volledig afgekeurd. Voor een watervoorziening heb je namelijk een bepaald aantal vierkante meters nodig en daar voldeden wij niet aan. Overheden denken hier, net als in Nederland, dan niet echt met je mee. Het is gewoon afgekeurd. Nu staan we voor verschillende opties. Persoonlijk vraag ik me af of we niet alsnog een vergunning voor een zwembad aan zullen vragen, we wonen hier ten slotte. Dus vandaar dat we maar eerst met de bar zijn begonnen. Overigens ook niet onlogisch; "als je geen vocht hebt om in te springen, dan maar gewoon lekker borrelen".

Terrasjes aan de achterkant.
Aan de achterkant krijgen we prachtige terrassen. Er is echter één klein mankementje. De grond blijkt niet van ons te zijn. Nu is het wel te koop, alles is ten slotte te koop. De eigenaar is zo?n hele aardige oude Valenciaanse boer. Die heeft het in pacht gegeven bij zijn leuke schoonzoon en die is getrouwd met een kreng van een vrouw. En zij heeft de broek aan en dollartekens in haar ogen. Als je haar ziet, dan is één blik voldoende om te begrijpen wat ik bedoel. Niettemin willen ze dus wel verkopen, het is namelijk voor hun een nutteloos stukje grond. Maar ook hier moet je dan wat geduld hebben.
Dat is het eigenlijk wel met de tegenvallers. André heeft de meeste Franse Slagen van Fransman en voormalig eigenaar Roger rechtgezet. Dus dat gaat ook goed.

Waar is Roger?
Nu ik het toch even over Roger had: waar is Roger? Roger is onbereikbaar en van de aardbodem verdwenen. De four-wheel drive Landrover die hij zo goedmoedig had weggeven is zo?n 10 kilometer verderop teruggevonden. (Arme Franse vrienden die er helemaal voor uit Nice waren gekomen.)
En Roger?.Het vermoeden bestaat dat hij met vrouw en kinderen in Mozambique zit! Vanwege geldnood heeft hij dit huis verkocht is er vandoor gegaan. Het verhaal over heimwee en terug naar zijn zieke schoonouders blijkt onzin te zijn. Gelukkig houden ze al zijn post achter op het postkantoor en zo langzamerhand worden alle sporen gewist.

Indy en Kita
Zoals jullie weten wilden wij er nog wel graag een hondje bij. Eentje uit het asiel. Nou keuze zat, de asielen zitten overvol. Als je echter geen omheind terrein hebt en kleine kinderen dan wordt je keuze al wat beperkt. Maar bij het derde asiel vonden we Kita. Ze lijkt op een herdershond en was toen een maand of zes/zeven. Een vrolijk beest maar oliedom (soort Pluto uit Walt Disney), ze is echter wel heel waaks.
Omdat wij geen jonge hondjes willen, moesten we Kita eerst een keer loops laten worden en dan laten steriliseren. Nou vorige week was het zover. Indy, die vrij autistisch is ingesteld, werd een hitsige macho eerste klas. Was niet bij Kita weg te slaan en ontdekte krachten in zichzelf die zowel hij als wij niet voor mogelijk hadden gehouden. Dus de één in de kamer en de andere in de badkamer, de één binnen en de andere buiten....en het is ons gelukt. Kita krijgt geen puppies.

Het geluk van Kita.
We wisten wel dat we er een hond bij wilden maar dachten ?er komt wel een keer een puppie voorbij?. Na enkele maanden zijn we toch langs het asiel gegaan en hebben we Kita gehaald. Nog geen paar weken later zagen we dat onze ijzerboeren een heleboel puppies hadden. Zo schattig of wij er niet ééntje wilden. Dus er kwam toch nog een puppie voorbij.... maar twee honden is wel genoeg. We hebben namelijk ook nog twee kinderen.

Carmen en Nadia.
Carmen zit al weer een aantal maanden op het Collegio. Ze heeft het er erg naar de zin en al een heleboel vriendjes. Zo ook Kevin, een beetje een zigeunerjongetje om te zien met een baldadig koppie. Carmen en Kevin die lagen elkaar niet zo aldus de juf. Kevin die duwde en deed allemaal van die dingen die Carmen niet zo leuk vond. Maar op een goede dag ontving Carmen een tik van Paco en is Kevin met Paco op de vuist gegaan. Sindsdien was elke tekening voor Kevin, worden in de pauze onze broodjes gezond geruild tegen zijn chocoladebroodjes en zijn ze de beste vrienden. Het Spaans van Carmen is het beste van de hele familie. Ze spreekt in alle tijden en verbeterd ons. Dat is heel apart maar ook voor ons leerzaam.

Nadia daarentegen spreekt alles door elkaar. Daardoor niet altijd verstaanbaar maar ze regelt het wel. Ze is er bijzonder trots op dat ze kan spugen (gelukkig nog zonder spuug), roept zo vaak als ze kan tonto (= dwaas), steekt haar tong uit en gaat er vandoor. Maria heeft de wind eronder met haar zware basstem, wat op zich heel charmant is bij zo?n knappe dame, maar wat Nadia er verder leert?..
Maria houdt ook van goedverzorgde kinderen. Dus elke dag komt Nadia thuis met eau de cologne in haar haar en een een zijscheiding. Je kunt je voorstellen hoe dat eruit ziet.

Vrienden en kennissen.
Om mijn Spaans een beetje bij te spijkeren ben ik op Spaanse les gegaan. Tevens met de gedachten om wat nieuwe mensen te leren kennen. Op mijn eerste les ontdekte dat ik in een klas vol gepensioneerde Duitsers en Engelsen zat. Ik had me een iets breder gezelschap voorgesteld. Maar het zijn allemaal aardige mensen die het rustig aan doen, de helft is zelfs al afgehaakt. Wel heb ik Barbera en Klaus leren kennen, twee leuke Duitsers en zij kan heerlijk koken en is gek op onze kinderen. Daarnaast zijn er twee leuke docenten. Heel vriendelijk en behulpzaam, zoals deze meeste Spanjaarden hier.
Ook Adriano en zijn vrouw Teresa zijn goede vrienden geworden. Ze zijn van onze leeftijd en hebben drie kinderen. Waarvan twee de leeftijd van Carmen en Nadia hebben.
En dan last but not least; Pedro. Hij is tot nu toe voor ons van onschatbare waarde. Hij helpt ons en we kunnen altijd bij hem terecht. Ook hebben we kennis gemaakt met zijn verloofde en zij heeft een kindje van Carmens leeftijd.
Dus beetje bij beetje; poco a poco, raken we hier steeds meer op onze plek. In het begin wil je te snel, maar sommige dingen hebben tijd nodig.

En ons bedrijf:
We hadden een zeker marge om rond te komen, maar ook voor ons is nu het moment gekomen dat we geld moeten verdienen. Gelukkig wordt het huis steeds mooier en hebben we ook iets prachtigs om aan te bieden. Tijdens de verbouwing hebben we al enkele keren kamers verhuurd. De eerste keer was ik zelfs best zenuwachtig; je ben benieuwd wat mensen er van vinden en je wilt graag dat ze een leuke tijd hebben. Nou tot nu toe alleen maar enthousiaste reacties; mooie kamers, heerlijke bedden en een prachtige omgeving. En iedereen heeft aangegeven volgend jaar nog een keer terug te komen. Nu blijkt ook uit reisadvertenties dat ?Valencia the place to be? is; mooi stad, subtropisch klimaat en veel festivals. In juli, augustus en september zijn er in deze omgeving allemaal feesten. En ook het weer is gegarandeerd zonnig.
Dus we gaan ervoor. De website is bijna helemaal af en ziet er prachtig uit. Er moeten nog enkel dingetjes veranderd worden maar dan gaan we z.s.m. de lucht in. Ook de folder is af en deze zal ik jullie volgende week mailen.

Hopelijk hebben jullie dit verhaal met veel plezier gelezen. Rest mij nu nog een laatste vraag: Jullie kunnen ons helpen aan naamsbekendheid en, nog beter, aan gasten. Zodra de site klaar is hoop ik dat jullie dit adres naar zoveel mogelijk mensen door mailen. We hebben werkelijk iets leuks aan te bieden. We hebben een product gemaakt (een heerlijk vakantieadres) waar we helemaal achterstaan. En zo heb ik nu altijd iets willen verkopen; ?met een goed gevoel?.

Adios, André, Carmen, Nadia en Leonie

Valencia deel 2

Door André en Leonie

Hola Amigo's,

Hoewel het in de rest van Europa bewolkt is, schijnt in Spanje de zon. En ook hier in Benaguasil lijkt het nog wel zomer. Eén van de redenen om te emigreren was het "slechte" weer in Nederland. Wij zijn een stel koukleumen met grote behoefte aan zon. Nou dat doel hebben we tenminste bereikt. Overigens kan ik ook vermelden dat we hier enkele weken geleden noodweer hebben gehad, we zaten drie avonden midden in enorme onweersfronten. Als je naar buiten keek moest je aan zo'n zwart-wit film over de oorlog denken (met enorme bombardementen) of aan de hel; een hele zwarte hemel en dan wordt steeds alles verlicht. De telefoon heeft het niet overleefd, maar het modem van de computer gelukkig wel. Ook merkten we dat een voordeel van zulke immense regenbuien is, dat je gelijk weet waar de zwakke stukken in je dak zitten. Maar lichtelijk aangeschoten hebben we geconcludeerd; "dat als je veel dak hebt, ook wat lekkage hebt".

De activiteiten rond het huis zijn toegenomen. André is hard aan het werk en heeft van één studio de badkamer vernieuwd, het plafond en de keuken eruit gesloopt. Hij is nu weer aan het opbouwen en dat is altijd erg leuk. Ook is de rustieke openhaard in ons woonhuis verwijderd. We hebben toch besloten om onze woonkamer te schilderen. Twee wanden zijn nu wit en één knalgeel; erg mooi, al zeggen we het zelf.

En de hulp van Pedro?

Nou we hebben geconstateerd dat hij echt een goede kerel is. Okay, houd die Spanjaarden niet aan de afgesproken tijd want het wordt altijd later. En net als je denkt; "dit wordt niks" dan gebeurt er van alles en uiteindelijk wordt het dan ook geregeld. Gewoon wat meer geduld hebben en je niet al te druk maken.

De mannen van de ijzerhandel.

Pedro heeft ons in contact gebracht met twee mannen van een ijzerhandel. Deze twee broers zijn uniek. Qua lengte zijn ze zo ongeveer 1.65 meter en in de breedte ook zoiets. In eerste instantie moest ik aan die Laafen (schrijf je dat zo?) uit het Land van Ooit denken. Goedlachs, 's ochtends om 11.00 uur een biertje, de één rookt als een ketter en ze zijn eigenlijk heel gezellig. Ze hebben nog een hulpje, met handen als kolenschoppen, waarvan wij eerst dachten dat deze niet helemaal goed was. Maar bij afwezigheid van de twee broers, ontpopt Ramon zich als een prima vent. Wat kan men zich vergissen!
De eerste paar keer dat ze kwamen, met z'n drieën voor in een vrachtwagen en op schoot zo'n keffend pikkieneesje, werd er alleen door Ramon hard gewerkt. De andere twee mannen kuierden wat, kletsten wat en het schoot nog niet zo hard op. Ze hebben uiteindelijk een vrachtwagen vol met ijzer opgehaald. En ook bij het vullen van de containers met de overige shit zouden ze ons komen helpen. Inmiddels zijn we vier containers verder en zien we ook dat één van die broers, ondanks zijn dikke buik, erg hard kan werken. De ander moet op advies van de dokter minder drinken en roken maar daar begint hij niet aan. Dan maar wat rustiger aan doen.
Een container heeft een inhoud van 10 a 12 kuub en we zijn nu bezig met (hopelijk) de laatste, nr. vijf. Dus we hebben echt meer dan 50 kuub aan rotzooi weggegooid. Wel zien we nu pas echt goed hoeveel ruimte we hebben, het huis is gigantisch.

Nog een leuk detail: We kregen van die twee broers watermeloenen. Niet één, niet twee...maar negen. Dus het is wel duidelijk wat wij elke dag eten.

Het wagenpark

De vorige keer eindigde ik het stukje met het feit dat Luciano een auto kwam ophalen. Inmiddels is ons wagenpark geslonken tot drie stuks, exclusief onze eigen mooie auto. Op een vroege zaterdagochtend diende zich namelijk een heel aardige Fransoos en zijn vrouw aan. Het was een kennis van Roger die de four-wheel-drive Landrover kwam ophalen (voor de auto-cross). Zij hadden hier 1000 kilometer, vanuit Nice, voor gereden. Het was dan ook wel lullig dat er geen uitlaat onder de auto zat en er nog wat andere dingen ontbraken. Maar gelukkig had André de benodigde spullen om alles erop en eraan te lassen. En na drie uur liep dat kreng. Hoera! Bij het uitzwaaien wensten wij hen een goede reis en hoopten dat ze in ieder geval niet op de hoek van de straat stil zouden komen te staan. We hebben ze gelukkig niet meer teruggezien.

Die Fransoos had ook de papieren van de andere auto's bij zich. En toen André die naar Pedro bij de Guardia Civil bracht, werd hij daar getrakteerd op wijn, brood en inktvis. Even later kwam Luciano de andere auto halen. En als het goed is nemen de mannen van de ijzerwinkel de overige drie sloopauto's volgende week mee.

Het wordt hier leeg...eindelijk.

Andere zaken rondom het huis...
Pedro zou ook stukadoors regelen. Hij vroeg wanneer en ik zei morgen??? Ik dacht dan heeft hij door hoe snel we dat willen. Waarop Pedro zei; "maandag?" Ook prima, maar we hebben nog niets gezien. Nu hebben we gehoord dat die mannen wel kunnen maar dat de steigers nog niet zijn geregeld. Omdat het hele stukwerk zo lang gaat duren, gaat André een deel zelf doen en komen onze stukadoors 's avonds en/of in het weekend. We zullen zien, maar we hebben er allebei vertrouwen in.

Verder wachten we nog op iemand van de Policia Rural. Zij kunnen aangeven of we aan één kant een muur mogen neerzetten en hoe hoog die mag zijn. Als dat gaat lukken dan trek ik een fles champagne open.

De tuin.

Wij hebben de mooiste ideeën voor de tuin. Palmbomen, Bougainvilles, Oleanders, laat maar komen. Dus André en ik op een goede ochtend naar een tuincentrum. Nou in één woord "prachtig". Je kon er alles krijgen wat je hebben wilt en zo groot, dik en mooi als je maar wilt. Maar het is allemaal flink aan de prijs. Een beetje een palmboom kost 300 euro en echte grote 1200 euro. Nou zet er daar maar eens een stuk of vier van neer! Om nog maar niet te spreken van de bananenbomen en de andere wensen die we hebben. André keek er eens naar en constateerde droogjes dat hij de 15 citroen-, sinaasappel,- en mandarijnbomen in de tuin maar eens water ging geven. Ook staan er in onze tuin nog een olijfboom en drie (zieke?) appel- en perenbomen.

Verder zien wij hier mooie vogels, waaronder de Hop. In het vogelboek staat dat hij zeldzaam is maar dat geldt hier niet. Het is een vogeltje dat een beetje op de Vlaamse Gaai lijkt, alleen het mannetje heeft een kuif. Ook zitten hier roofvogels en kleine uiltjes. En als je 's ochtends uit bed komt zitten er kleine vogeltjes voor het raam, zij pikken de insecten uit het gaas voor de ramen.

Carmen en Nadia naar school

Carmen en Nadia gaan sinds kort naar school. Carmen mocht de spits afbijten en dat was wel even spannend. Voor het eerst naar school en dan ook nog alles in het Spaans en Valenciaans, petje af! Carmens school ligt midden in Benaguasil. Je gaat onder een huis door en komt dan op een speelplaats die tegen een heuveltje op ligt. Carmens klaslokaal ligt bovenop de heuvel en de weg ernaar toe is tevens de kruisweg met afbeeldingen en al.
Carmen zit bij juf Francesca; een leuke Spaanse juf die volgens mij wel lekker duidelijk is. Als Carmen 's ochtends naar haar klas gaat moet ze samen met de andere kindjes op de achterste blauwe lijn gaan staan en als de juf het zegt mogen ze in een rijtje naar boven lopen. De eerste paar keer is André meegelopen omdat ze het nog zo spannend vond. Bij het weggaan zwaait Carmen hem uit en alle kindjes uit de klas zwaaien mee. Wat een populaire paps! In het begin moest ze nog een beetje huilen maar het gaat eigenlijk al heel snel goed.
De eerste dag gaf Carmen aan dat ze de hele ochtend niets had gezegd. Ook niet dat ze naar de wc moest, dat had zij maar opgehouden. De tweede dag was ze tegen de juf Nederlands gaan praten en gisteren vertelde ze ons dat ze al Spaans sprak. Ze was echter vergeten wat. Carmen is de jongste in haar klas maar ook de grootste. Heet dat Hollands welvaart? Een jongetje had haar aan de haren getrokken en toen had zij hem maar weggeduwd. Toen André en ik die jongetjes in de klas eens bekeken dachten we dat die duw wel hard was aangekomen gezien de kleine ventjes in de klas.
Carmen huppelt elke dag naar school en heeft volgende week haar eerste schoolreisje. En als er een kruisje op haar hand staat betekent dit dat ze heeft gepoept.

Nadia had eerst een kennismakingsochtend bij haar kleine schooltje. Hier kunnen kinderen al met twee jaar naar school, maar op Carmens school waren de twee klassen vol met wel 26 kinderen. Dus nu gaat ze naar de gemeentelijke school. 10 Kindjes bij Juf Maria. En Juf Maria is DE JUF waar elk kindje, maar ook menig oudere jongen/man, van droomt. De juf die je nooit vergeet. Het schooltje is duidelijk minder schoon en provisorisch als het (yuppen) kinderdagverblijf uit Culemborg. Het stinkt 's ochtends naar chloor, maar als juf Maria binnenkomt, is het alsof er een engel verschijnt en alles in een zonnige gloed krijgt. Op deze school neemt ieder kind een speeltje, spelletje of een knuffeltje mee en zo krijgen ze allerlei leuke spulletjes. Iedereen heeft zijn bijdrage. Alle moeders, maar ook vaders en opa's/oma's, zijn aardig en Nadia die vermaakt zich goed. Op school wordt enkel Valenciaans gesproken, dus aan het integreren ontbreekt het bij onze kinderen niet. Als Nadia heeft gepoept staat er met een dikke zwarte stift op haar luier geschreven "Caca" en een enkele keer "2 Cacas". Mooi toch.
Verder houdt Maria wel van een beetje eau de cologne en komt Nadia elke dag geurend thuis met een leuke zijscheiding in haar haar.

Benaguasil

In Benaquasil is het een maand lang feest geweest. Veel vuurwerk en elke dag was er iets te doen. Wij zijn van die types die dat allemaal weer iets te laat door hebben en dan ook nog op de geschikte momenten het fototoestel vergeten. Zo zagen wij een dag te laat dat Securidad Social op had getreden, één van Spanjes populairste bands. En ook hadden we nog naar Los del Rio kunnen gaan. Die twee oude mannen die tien jaar geleden een hit hadden met de Macarena. Helaas zijn Carmen en Nadia nog iets te jong voor dat soort tijdstippen.
Wel zijn we naar een middeleeuwse markt geweest. Dit was erg leuk en het meest bijzondere was wel een man met 18 enorme roofvogels. Natuurlijk vinden wij zoiets zielig, maar los daarvan is het erg indrukwekkend; wel vier soorten uilen, gieren, arenden etc. Je kon er mee op de foto en hij liet ze vliegen. Wat een spanwijdte, erg indrukwekkend!

Ook was er hier een fiesta agricola ofwel een landbouwfeest. Hier vonden we de toeristische folder van Benaguasil en daar stond onze molino op. Ons molino heet officieel "Moli Nou" wat Valenciaans is voor nieuwe molen.

Verder zijn we naar een open dag geweest van een enorme bodega "VegaMar". Erg chique, het leek wel Dynasty of Dallas, maar dan met wijn "de menselijk smeerolie".

Het asiel

Onze Indie wordt een dagje ouder. Alleen als hij in één van de aquacias staat ziet hij er uit als een jong puppie, maar verder hoort hij ons amper aankomen. Wel blaft hij dan nog dus het is een goed alternatief voor de bel.

Het leek ons dan ook een goed idee als er een hondje bij zou komen, een waakhond die ook nog het e.e.a. van Indie zou kunnen leren. André heeft eerst de website van het asiel opgezocht. Nou de meest mooie honden en ook hele zielige verhalen. Met een lijstje, waarop we alle geschikte honden hadden genoteerd is André naar het asiel getogen. Ergens op een berg zaten een heleboel honden bij elkaar. Wat dat aangaat zijn de asiels in Nederland wel iets beter gehuisvest, maar het leek of de honden het wel prima vonden zo met zijn allen bij elkaar. André kwam gelijk aan met een ander stel, maar die betreffende vrouw werd al aangevallen en half opgegeten toen ze binnenkwam. Volgens de vrouw van het asiel moesten wij, gezien onze gezinssituatie, absoluut voor een puppie kiezen en geen oudere hond. Nou toen bleven er nog drie over. Te weten; Hassan van 9 maanden, Johny van 8 maanden en Coral van twee maanden. De eerste twee waren bij het asiel aan het hek geknoopt en hadden zichzelf bijna opgehangen, Coral hadden ze ergens op straat bij een druk kruispunt gevonden. Ook is Coral een vrouwtje en het zou gunstiger zijn om bij Indie een mannetje te nemen.

Dus bleven er twee over; Hassan en Johny. Als we de namen voor de gein oefenen dan lijkt het of we in een achterbuurt wonen. We konden ons ook al voorstellen dat we met Hassan in Amsterdam liepen en dan zeiden "Hassan af", waarop je gelijk van de eerste de beste voorbijganger klappen ontvangt. Al met al is de keuze dan ook moeilijk. Wij hebben nog eens het asiel gemaild; hier kregen we te horen dat beide honden erg geschikt zijn voor ons. Maar omdat ons terrein niet is omheind, is er (gezien hun historie) een grote kans dat ze weglopen. Nu hebben we een telefoonnr. gekregen van een soort puppie-opvang. Ik zit echter nog met een dubbel gevoel. In gedachte woonde Hassan of Johny hier al. Zou dat echt zo heftig zijn met dat weglopen? Veertig a vijftig honden in een asiel, dat zou toch moeten lukken??

To be continued.

Tot zover ons verhaal uit Spanje. Hasta luego
André, Leonie, Carmen en Nadia

P.s. Pedro is geweest met de stukadoor, hij gaat het doen!

DEEL 1: Van de regen naar de zon.

Door André en Leonie

Begin augustus was het zover. Nog een paar dagen werken, spullen inpakken en vooral veel afscheid nemen. Dat afscheid nemen is geweldig; iedereen is aardig, attent, je krijgt allemaal leuke herinneringen en iedereen is enthousiast over de emigratie. Achteraf gezien verkeer je ook in een soort continue roes, die je heerlijk over je heen laat komen. Nadat we alle spullen hadden ingepakt, kwam 12 augustus de verhuiswagen. Toen ik die enorme vrachtwagen zag, kreeg ik wel even een brok in mijn keel. 'Nu gaat het echt gebeuren en wat zal het allemaal met zich meebrengen.....'.

Vrijdag 13 augustus, rot weer en bewolkt, goed moment om te vertrekken. Uitgezwaaid door Andrées familie, vertrokken wij in opperbeste stemming richting het zuiden. Lekker twee hotelletjes geboekt en zondag 15 augustus zou ik voor het eerst ons nieuwe optrekje zien. De reis verliep voorspoedig en halverwege Frankrijk brak de zon weer door. Heerlijk. In Zuid Frankrijk file....dit voelt gelukkig anders dan op de A2.

Bij Valencia wordt het spannend. Heb het allemaal alleen maar op foto's gezien, hoe zou het zijn? Vanaf de weg zie ik het liggen tussen de sinaasappelbomen, een gigantisch pand. We rijden vervolgens een soort industrieweggetje op, waarbij een klooster wordt afgewisseld door een fabriekje met een stuk of 10 silo's. 500 Meter hierachter ligt ons huis. Gigantisch. Het huis is een goede weergave van de foto's die André heeft gemaakt. En hier kun je een paradijsje van maken...maar er moet nog wel heel wat gebeuren.

De erfenis van Roger

Te beginnen met het wagenpark. We hebben een parkeerplaats en een garage. De fransman, Roger, van wie we het hebben gekocht heeft echter een heel wagenpark achtergelaten. We treffen 1 auto op de parkeerplaats, 3 in de tuin en twee in de garage. Denk bij wagenpark echter niet iets sjieks, maar aan 3 rijdende auto's en 3 krotten. Waarbij Roger in iedergeval alle sleuteltjes heeft meegenomen, en in de auto's zelf zijn als opslagruimte gebruikt. Nu had Roger met Pedro (kom ik zo op terug) afgesproken dat hij dit zou ophalen of wegbrengen, maar Pedro was hier kennelijk nog niet aan toegekomen.

Verder leerde een rondje door het huis ons dat we ook eigenaar waren geworden van 50 lampenkappen, 10 oude computers, 20 overjarige printers, 4 magnetrons met het geluid van een dieseltrein, 50 verschillende stoelen, 15 kapotte deuren, 10 bureaustoelen, 6 tv's uit het jaar nul, 20 autobanden, kastjes, onbestendige schalen en kopjes , allerlei tafels met onderstellen die er niet bijhoren, en nog veel meer.......dit alles met een waarde van nul, dus gewoon rotzooi. Roger zijn core-business was in- en export en hij kon kennelijk niets weggooien. Alleen al uit het woongedeelte hebben we tien kuub gehaald alvorens we onze eigen spullen er in konden zetten.

Zoals ik al zei; Roger is een fransman. En nu heb ik wel eens van de Franse slag gehoord, maar we hebben er nu ook kennis meegemaakt. Als alle fransen zo zijn, verbaast het me dat er nog een huis in Frankrijk overeind staat of waar in ieder geval de deuren goed van sluiten. Als wij hier zo rond kijken geven wij hem voor zijn ideeën een 7 en voor de uitvoering een nul. Met andere woorden, André zal zijn handen vol hebben aan herstelwerkzaamheden. (Denk aan: wc potten vast kitten, kastjes goed hangen, deuren afhangen, plafonds vernieuwen.) De eerste dag is wel 5 keer de stop eruit geknald, maar het is nu onder controle (mag alleen de oven niet aanzetten).

En als laatste, want dan houd ik op over Roger, hield deze Franse familie erg van rustiek. In elke muur laat hij wel een stukje terugkomen van het ouderwets gemetselde, zijn er steenuiltjes en bloemen in de muren gegipst en hebben we zelfs een jaargetijden klok in de kamer. Om nog maar niet te spreken van de giga openhaard, waaraan echt alle charme ontbreekt. Overal lichtjes en ingemetselde ijzerwerkjes. Nu was in Nederland onze inrichting ook één van het ouderwetse, maar wel in een moderne kamer. Nu vielen onze meubels helemaal niet op. Maar nadat we drie ('rustieke Romeinse') zuilen blauw hebben geschilderd en gele kleden over de bank hebben gelegd ziet het er een stuk mooier uit.

De Molino

Het huis is groot, heel groot. De eerste keer dat we een rondje maakten en Nadia begon te huilen, wist ik niet meer hoe ik eruit moest komen. De tweede keer kreeg ik al een betere indruk en zag ik al meer opties en nu krijg ik er een warm en goed gevoel bij, hoewel het de komende maanden een enorme verbouwing zal worden. Het uitzicht is naar drie kanten prachtig; artisjokvelden en sinaasappelbomen, met daarachter verschillende stadjes en heuvels. 's-Avonds zie je al die lichtjes en dan is het helemaal bijzonder. Aan één kant zien we deels de fabriek en deels bomen. Hoewel ik zelf een mooie fabriek niet lelijk vind, gaan we hier wel een witte muur plaatsen en poten we enkele (jawel) palmbomen. Die doen het hier erg goed.

Tot onze verbazing en Andrées ergernis hebben ze de snelstromende beek achter de molino dichtgemetseld. Alleen waar het water onder het huis doorgaat kun je het nog zien. De man van de Aquasias (de waterirrigatiekanalen) vertelde ons dat zij verantwoordelijk zijn voor deze stromen en dat er een ernstig ongeluk was gebeurd. André baalt er van en wil één stuk weer openmaken. Hij gaat er dan een terras over heen leggen omdat het een heerlijk plekje is en ook heel bijzonder met al dat water. Dat mag van de Aquasias maar het is wel vervelend dat we al dat beton weer weg moeten hakken.

Inmiddels wonen we een week in het woongedeelte en dat bevalt prima. Het moet nog wel verder opgeknapt worden maar de appartementen hebben voorrang. Omdat het huis in de campo staat waait er altijd wel een windje doorheen. Ook is het vrij druk op de campos, die Spanjaarden zijn de hele dag hard aan het werk met onkruid bestrijden en het bevloeien van de velden.

Of we zelf nog een moestuin zullen aanleggen? Zo'n mooie grote zelfgekweekte aubergine of zo'n rode zoete tomaat vind ik wel wat, maar ik ben niet echt het type dat daarvoor lekker in de grond gaat spitten. Misschien toch teveel een kantoorklerk geworden de afgelopen jaren? Het lijkt me beter dat ik eens goed contact ga opbouwen met alle buren, die hebben vast wel bloeiende succesvolle moestuinen.

De rest van de tuin moet begin volgend jaar een metamorfose ondergaan. Er staan nu wel wat sinaasappelbomen, een olijfboom en een vijgenboom (ik heb nog nooit een verse vijg gegeten, we kijken er dus ook nog niet snakkend na). Maar het is verder een zootje. Zou 'eigen huis en tuin' hier geen klusje willen doen? Hoewel ik niet aan die vieze handjes van Nico moet denken. Afijn, misschien hebben we zelf verborgen talenten.

Pedro, onze eerste kennis

Pedro is de eerste echte Valenciaan die we hier hebben leren kennen. Pedro is het hoofd van de Guardia Civiel maar in zijn vrije tijd zou je dat echter niet zeggen. Hij komt hier dan als macho van 1.70 meter in zijn baretta t-shirt en korte broek. De achterkant van zijn t-shirt is bedrukt met een duivelse staart die dan uit zijn broek komt (ik dacht de eerste keer "wat heeft die nou van vreemde pijl op zijn rug staan?").
En Pedro gaat het allemaal voor ons regelen. Jawel, hij is hier al twee keer geweest met Luciano (wederom een macho en Portugees) en die zet allerlei sturen om, knoopt draadjes aan elkaar en weet drie van de zes auto's te starten en zal ze verkopen. Ze beloven dan dat ze morgen langs zullen komen, maar dat was gisteren en we hebben ze nog niet weer gezien. Nu maken we ons daar niet zo druk over, maar hebben wel bedacht dat je daar niet voor thuis moet blijven.

Ook komt er een grote vrachtwagen met een container en die gaat al die rotzooi ophalen. Wanneer is alleen nog niet helemaal duidelijk. Wij wilden er eerst op wachten en dan pas gaan slopen, maar inmiddels is André toch maar vast begonnen.

En als het goed is, eerst zien en dan geloven, komen hier vanaf maandag twee Portugezen het huis stuken. Niet dat wij zo van de zwartwerkers zijn, maar als het wordt aangeboden en het scheelt heel erg, ach waarom ook niet. Ben wel benieuwd naar het resultaat.

Kortom veel afspraken en plannen, maar het zal ons deugd doen als we echt gaan beulen en flink gaan aanpakken. Volgens mij wordt er eerst veel afgebroken en gesloopt en dan weer opgebouwd. Dus de eerste maanden zal het qua vakantieoord ontoegankelijk zijn.

En hoe bevalt het nou?

André ziet eruit alsof hij thuis is gekomen. Vindt het hier fantastisch en spreekt al hartstikke goed Spaans. Geniet van het Spaanse leven en de uitdaging. Hij heeft nog geen moment spijt gehad.

Carmen is veranderd in een klein Spanjaartje. Heel bruin, sexy shirtjes, maakt van elke dag een feest, heeft de mooiste kamer en heeft Holand nog geen dag gemist......

......Terwijl ik dit schrijf toetert Luciano.....zal één van de auto´s worden opgehaald?

Wel is Carmens eerste Hollandse ´Bobo` gearriveerd en een groot succes!

Nadia herken je niet meer terug. Het kleine meisje, dat er eigenlijk altijd slecht uitzag door haar verkoudheid, is niet meer verkouden. Kwijlt daarom niet meer, heeft geen waterige ogen meer en is zelfs bruin geworden. Bij haar is echt duidelijk zichtbaar wat goed weer en een relaxte omgeving met je kan doen. Ze is de vrolijkheid zelf, een stralend meisje van bijna twee.

Indie, onze hond, staat de hele dag in de waterkanaaltjes/aquasias. Toen ik dacht dat Nadia of Carmen er in was gevallen bleek het Indie te zijn op zoek naar stenen en verkoeling. Nu horen we de hele dag geplons en gespetter. Verder verlost André hem van teken. Indie wil niet meer binnen slapen en vindt het hier geweldig. Wat een aanpassingsvermogen.

En ik zelf?..

Ik heb twee rare weken achter de rug. Na een fantastisch afscheid bij AEGON (echt onvergetelijk), van vrienden en familie (die mij het gevoel gaven dat afstand geen belemmering hoeft te zijn voor een goede vriendschap) ben ik in een roes vertrokken. Ik wist eigenlijk geen reden, ondanks mijn goede leven in Nederland, waarom ik deze stap niet zou maken. Echter enkele dagen na aankomst kreeg ik een aardige terugslag. Hoewel het huis en de omgeving heel mooi zijn, had ik er nog geen gevoel bij. Maar wel heel veel gevoel bij alles wat ik had achtergelaten. Familie, vrienden, lieve collega´s, de leuke Hollandse dingen.......ik kon me in één keer niet meer bedenken waarom ik dat allemaal had opgegeven. Ik kon me niets negatiefs meer bedenken. Ik had momenten waarop het voor mij volstrekt onduidelijk was waarom ik deze stap gemaakt had. Wilde in eerste instantie niet eens de verhuisdozen uitpakken want dan was het helemaal definitief. Eerlijk gezegd wist ik niet wat me overkwam. (Voor iedereen die wel eens naar de serie het roer om kijkt, dit had ik dat daar nog nooit gezien.)

Inmiddels is dat gekke gevoel grotendeels weg, zie ik de lol er weer van in en heb ik er ook zin in. Ik hoorde van de mensen die ons andere huis in zuid Spanje hadden gekocht dat hun hetzelfde was overkomen en dat stelde me gerust. Het hoort er kennelijk bij en het is geen aanstellerij. Als jullie het leuk vinden houden wij jullie graag op de hoogte van onze belevenissen, mocht je er geen prijs op stellen is dat ook prima, maar dan haal ik je even uit de mailgroep.

Binnenkort zal ik jullie vertellen hoe ons huis in een bouwkeet is veranderd en of Pedro inderdaad een gouden kerel is. Hoe de omgeving is, de mensen en hoe Carmen het op school gaat vinden.

Hasta luego y muchos besos

André, Carmen, Nadia en Leonie

P.s., Luciano heeft inderdaad de eerste van de zes auto´s opgehaald. En André heeft het hele plafond uit studio twee gesloopt....