Met het uitlaten van mijn hond mag ik graag vertoeven tussen het geboomte van een nabij- gelegen bosje in de buurt van mijn huis. Het is niet groot, maar heeft voldoende afmetingen om me de illusie te geven in een oerbos rond te dolen. Mijn rijke fantasie zorgt dan voor de rest. Terwijl mijn hond, in de nadagen van z'n hondenleven, op z'n dooie akkertje snuffelt van boom tot struikgewas, geniet ik van stilte en natuur.

   Dat mijn genieten regelmatig woest bekrast wordt ligt niet aan mij of m'n kwispelvriend, maar aan scholieren. En in het bijzonder aan de teringzooi die ze op hun pad naar school achter laten. Het is werkelijk onvoorstelbaar: van chipszakjes tot kaugumpakjes, van half doorgescheurde schriften tot misselijk makende snoepsubstanties, alles kom je tegen. Achteloos weggedonderd. Iets wat de oerbewoners van het bos zelfs niet in hun Neanderthaler hersens zouden halen.

    Het gemis aan respect voor natuur, eigen omgeving en sociaal gevoel houdt een dagelijkse demonstratietocht wanneer de schoolbel luidt. Ik vraag me soms af of er tegenwoordig een speciaal vak op school bestaat dat onderwijst hoe je zo effectief mogelijk de boel kunt vervuilen. En ik probeer me voor te stellen hoe het onderkomen op de eigen vuilnisberg eruit moet zien.

Nou besef ik heus wel dat het achteloos laten vallen van allerlei troep in de groep iets stoers heeft. Het netjes in je tas, zak of papierbak stoppen van  wikkels en zakjes zou gemakkelijk een softe indruk kunnen maken op leeftijdsgenootjes. Maar toch... Iets van opvoeding zou je toch wel verwachten. Of is mijn naïviteit al te groot? 

   Uiteindelijk is het toch een kwestie van opvoeding. Als ik vroeger iets op de grond gooide kon ik een klap voor m'n kop krijgen. "Het is hier geen vuilnisbelt!" donderde mijn moeder dan, terwijl de dreiging, verstoken te blijven van verdere moederliefde, als het zwaard van Damocles boven m'n hoofd bengelde. En het heeft geholpen.

Samen met het groeiende besef tijdens mijn volwassen worden dat je een ander niet met jouw troep mag laten zitten. Nog afgezien van het verzieken van natuur en buurt met je afval. Dus stop ik gewoon papiertjes, zakjes etc. in mijn zak totdat ik een afvalbak tegen kom of thuis ben. Normaal toch?

   Nou, kennelijk niet. En dan heb ik het niet over die scholieren maar ook over hun ouders. Laatst stond ik op een parkeerplaats bij een winkel- centrum, toen een autoportier werd open gegooid en een hand de volledige inhoud van een asbak omkieperde. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was om zo je zooi kwijt te raken. Nog geen vijf minuten later verscheen er een andere hand waaraan een gedistingeerde dame vast zat. Het restant van haar appel maakte een mooie boog en pletterde op de motorkap van een nabij geparkeerde auto. Niks even naar de vijf meter verderop staande afvalbak lopen. Nee, hup het raam uit! Toen ik er wat van zei, keek het mens me aan alsof ik ze een oneerbaar voorstel deed in het Swahili.  

   Op zo'n moment begin ik aan mijn verstand te twijfelen. Ben ik nou gek of zijn zíj het? En toen ik ook nog zag dat er kinderen in de auto van die klokhuisgooier zaten, sloeg de verbijstering echt toe. En werd het me ook duidelijk van die scholieren. Als de ouders al zo zijn, wat kun je dan anders verwachten van henzelf? 

   Natuurlijk doen uw kinderen zoiets niet. Misschien hun vriendjes of die bengels van de buren. En u zelf gooit natuurlijk nooit een oude kerstboom of bouwpuin stiekum 's nachts langs dat landweggetje. Dat zijn die anderen. Maar het kan toch geen kwaad eens wat zelfonderzoek te doen. Of toch maar eens naar uw kinderen te kijken. Of als u lesgeeft op school het eens over dat "scholierenpad" te hebben. Want niet al die vervuilers komen toch van een andere planeet?

   En wie weet, hoef ik dan mijn hond niet meer voortdurend uit de bergen afval uit te graven in ons bos. Dat scheelt weer een wasbeurtje ook...