Varkens zijn slimme, vriendelijke dieren.

Ze zijn nieuwsgierig en houden van gezelligheid.

Ze staan dichter bij de mensen dan de meeste andere dieren.

Daar wordt in de bio-industrie geen rekening mee gehouden.

Dus niet zó...

foto: Annelies de Korver (archief ViN)

Maar zó...

foto: Kristof Rutsaert

Een varken hoort ruimte te hebben en stro om op te liggen.

Het moet naar buiten kunnen om lekker in de modder te wroeten.

Wie deze pagina leest zal het daar vast mee eens zijn.

 Geen wandelende karbonades

Varkens zijn intelligente onderzoekende sociale dieren. Als biggen worden ze na vier weken “veel te vroeg” bij de zeug weggehaald en veroordeeld tot tweemaal daags krachtvoer en medicijnen tegen de diarree, tot beton en roosters en tot duisternis. Met zes maanden worden ze in een vrachtwagen gestouwd, als ze geluk hebben naar het dichtbijzijnde slachthuis en als ze pech hebben naar Italië gereden.
     De zeug heeft geen prettiger leven, alleen een langer. Ze mag niet meer vastgebonden worden, zoals tot voor kort, maar dat maakt weinig uit: ze kan zich toch nauwelijks bewegen tussen de ijzeren rekken. 2 á 3 worpen per jaar, twaalf biggen per keer, nooit naar buiten en na een paar jaar afgedankt worden: dat is het leven van de zeug. Gelukkig mogen zeugen na 2008 niet meer tussen de ijzeren rekken individueel gehuisvest worden (varkensbesluit 1998) Dit is een klein stapje in de goede richting.
     Waarom doen we dit dieren aan? Dat is eenvoudig: omdat het goedkoop is. Vlees is sinds de jaren vijftig relatief goedkoper geworden. We zijn daar erg aan gewend geraakt. Boeren kunnen vaak niet anders dan bezuinigen op het welzijn van de dieren. Varkens die vrij mogen rondlopen, met stro op de grond en af en toe zelfs naar buiten, zijn duurder voor de boer. Dus schrikken veel mensen van de prijzen bij de biologische slager.

Laat uw geweten spreken. Ook als het wat extra geld en moeite kost.

Hij snapt het niet...

Door: YOUP VAN 'T HEK

Varkens voor het voetlicht    

Door: Joke & Mieke van der Weij

   Varkens zijn zowat helemaal van het toneel verdwenen. Nooit krijgt een mens meer een varken te zien, een levend varken dan. Ze zijn er wel, maar ze zitten in dichte schuren. Vroeger kon je varkens gewoon zien. Rondschurkend in hun hok, knorrend bij de trog, krijsend als ze werden afgevoerd door het vleesbedrijf.

   Maar varkens waren ook op een andere manier zichtbaar: er stonden ook varkens op het toneel om kunstjes te doen. En daar waren ze heel goed in.

   Het dresseren van varkens bestaat al heel erg lang. In de vijftiende eeuw had de Franse Lodewijk XI aan zijn hof al een groep varkentjes, die in chique kleren gestoken, voor hem moesten dansen. andere zwijntjes waren als monniken verkleed.

   Er bestaat een oud circushandboek, ook al uit Frankrijk. Daarin komen alle dieren aan de orde en er wordt uitgelegd hoe je ze het beste kunstjes kunt leren. Natuurlijk staat er ook een hoofdstuk over varkens in.

   Varkens zijn geweldige evenwichts-kunstenaars! Dat zou je niet een-twee-drie denken bij zo'n dikken zeug. Maar een varken balancerend op een soort wip, was in vroeger tijden een vast circusnummer. Wat ze ook goed konden (en misschien nog wel) is door een hoepel springen, bespannen met papier.

"Je moet het varken belonen met suiker of rundervet en hem in het begin hardhandig aanpakken, want die wondjes en blauwe plekken gaan snel weer over" staat er in het handboek.

   Op een poster uit 1898 van het beroemde circus "Barnum & Baily" is te zien wat varkens nog allemaal meer aan kunsten vertoonden.

Een gevlekt varken wijst met z'n snuit een ruiten aas aan, hij trekt de juiste kaart. Een andere kan het wijsje "Home Sweet home" spelen door steeds een van de zes klokjes, die allemaal een andere toon hebben, in zijn bek te nemen en te laten rinkelen. Een fraai muzieknummer, waaruit blijkt dat varkens bijzonder muzikaal zijn.

Het topnummer van de voorstelling moeten twee roze varkens zijn geweest, die staande op een met blauw fluweel versierde tafel, liedjes ten gehore brachten op een xylofoon. Ze deden dat met xylofoonstokjes, niet in hun poten maar in hun snuit.

   Zo blijkt door de eeuwen heen, dat varkens niet alleen intelligente kunstenmakers zijn, maar ook degelijk dus wat meer voorstellen dan een culinair onderdeel van uw maaltijd.

Het varken in de kunst