Huis
ald Werf wil meer dan kunst laten zien
 |
|
Turks worstelen in Huis aan
de Werf.
Foto: Arie Kievit (Volkskrant) |
Van onze verslaggeefster Annette Embrechts
UTRECHT
Directeur Jeffrey Meulman staat aan de deur van 'zijn'
Huis aan de Werf te wachten op de muzikanten. Het Turks
olieworstelen had al begonnen moeten zijn, maar het combo
is te laat. 'Dat schijnt normaal te zijn', heeft Meulman
gehoord van de pas opgerichte Nederlandse
OlieworstelBond, die nu via dit Utrechtse theater een
breder publiek hoopt te vinden voor deze populaire Turkse
volkssport.
Na een kwartier wordt besloten de wedstrijd met een
tape te begeleiden. Een valse mey kraakt door de boxen
als de tien olieworstelaars worden voorgesteld. Voor de
eerste Utrechtse indoorkampioenschappen Olieworstelen
betreden deze zondagmiddag acht Turken en twee
Nederlanders de grasmat die Huis aan de Werf speciaal
voor dit debuut naar binnen heeft gesleept. Al tijdens de
eerste ronde gaan enkele graszoden naar de knoppen.
Theatermedewerkers slepen in de intermezzo's driftig
nieuwe aan. Onderwijl smeren de worstelaars elkaar en
zichzelf nog maar eens in met olijfolie. Hun huiden
glimmen. Hun tot onder de knie opgerolde spijkerbroeken
druipen van het vet. Het olieworstelen is in Turkije een
happening. Veertig miljoen Turken volgen traditiegetrouw
de massale wedstrijd tussen ingevette Jerommekes'.
De sport dateert uit de veertiende eeuw en was toen
een middel om boze geesten te verdrijven of oorlogen te
beslechten. In Amsterdam vinden sinds twee jaar de
Europese kampioenschappen plaats. In Huis aan de Werf
gaat het er opvallend kameraadschappelijk aan toe. Eerst
een tik tegen de grasmat, een duim tegen het hart en het
voorhoofd en dan een houthakkersloopje als warming up.
Na het schudden van de handen richt het gevecht zich
vooral op de nek en de broek. Daar zit grip. Wie drie
stappen zet met de ander op heuphoogte, de tegenstander
met de schouders tegen de mat gooit of diens navel naar
de hemel laat wijzen heeft gewonnen.
Maar waarom een Turkse volkssport Qp een
theaterpodium? Meulman: 'Huis aan de Werf wil meer
cultuuruitingen laten zien dan alleen kunst. Dit
programma is het tweede deel van een trilogie. Twee weken
geleden vond het Marokkaanse Gnaoa-ritueel plaats met
tweehonderd jongeren in trance. Begin april halen we een
Midden-Amerikaanse kerkdienst binnen, compleet met
gospelkoor. Aan theatraliteit geen gebrek.'
Het olieworstelen glinstert en glimt inderdaad. Door
de rode theaterspots en de groene grasmat lijken de
worstelaars op tuinkabouters in de Efteling. Ze
bespringen elkaar als kikkers of glippen uit elkaars
handen als worstjes uit hun velletje. De presentator
heeft zijn video bij zich. De Wereldomroep maakt opnames.
Maar juist als de finale tussen de Turk Ömer Akar en
de Nederlander Melvin Witteveen een hoogtepunt bereikt -
onverwacht een klassiek tweelandengevecht - krimpt Akar
ineen. Schouder uit de kom. Witteveen is winnaar maar in
plaats van een prijsuitreiking arriveert een ambulance.
De glibberige en gewonde Akar wordt door de ziekenboeg
op de brancard gehesen. De camera holt er achter aan.
Echt drama - hoe pijnlijk ook - is tenslotte ook theater.
De Volkskrant maandag 13 maart 2000
Ook in Parijs had er dartzelfde
jaar een podiumpresentatie plaats in het Cirque d´Hiver.
HOMESITE OLIEWORSTELEN
All sites © Mohamed
el-Fers
|
