|
|
 |
| Topsport met olijfolie
en kebab door Yasha Lange NRC Handelsblad maandag 5 juni 2000 |
||||
|---|---|---|---|---|
|
We danken fotograaf Roger Cremers die ons deze fraaie scan stuurde van zijn foto in het NRC Handelsblad. Vereniging Postbus 58070 |
Gisteren werd in Amsterdam het EK olieworstelen gehouden. Een Turks familiefeest met een kleine Nederlandse inbreng.Door onze redacteur YASHA LANGE AMSTERDAM, 5 JUNI. Op de tribunes zitten zo'n vijfduizend Turken en een handvol Nederlanders. Op het gras hangen grote, ingevette mannen om elkaars nek. Het ruikt naar olijfolie, kebab en sigaretten. Muziek van een traditioneel Turks fanfare-orkest dreunt door de luidspekers. Het is zondagmiddag, het terrein van voetbalclub Türkiyemspor in Amsterdam-West. Zeventig worstelaars doen mee aan het Europees kampioenschap olieworstelen. Niet alleen Turken, ook Nederlanders. Voor hen is het een mooie afwisseling met bet normale worstelen en een gelegenheid om op te treden voor veeL publiek. "Goed voor de integratie", zegt organisator Veyis Güngör. In Tilburg werd twee weken geleden om die reden een kleinschalige olieworstelwedstrijd gehouden. In Egypte zijn muurtekeningen en hiërogliefen van meer dan vierduizend jaar oud over het olieworstelen gevonden. Maar echt populair werd het in het Ottomaanse leger, in de veertiende eeuw na Christus. De soldaten worstelden tegen elkaar en konden een traditionele leren broek (kispet, van kalfsleer, weegt zo'n vijf kilo) winnen. Sindsdien is olieworstelen het schaatsen van Turkije. Het 'wereldkampioenschap' in Turkije trekt elk jaar tienduizenden bezoekers en veel media-aandacht. De kampioenen zijn Turkse helden, concurrentie uit het buitenland is er niet. Turkse dorpen organiseren in de zomer olieworstelwedstrijden tegen andere dorpen, de winnaar krijgt een schaap of twee. En wat de Friese doorloper is voor Nederlanders, is de leren broek voor Turken: cultureel erfgoed. Naast het eeuwenoude WK in Turkije is er sinds vier jaar ook een EK in Amsterdam. Elk jaar met meer deelnemers en meer publiek. Georganiseerd door een paar enthousiastelingen die de sport buiten het moederland willen promoten. Gesponsord door het Turkse bedrijfsleven in Nederland, maar ook door de Amsterdamse frma Meeuwig & Zonen. Zij leveren de olijfolie: ruim honderd liter gaat er doorheen. Op de tribune zit de hele familie Karakuc. Ze komen voor de gezelligheid, zoals iedereen eigenlijk. "Met de hele familie, dat is echt leuk. Ik hou niet zo van voetbal", zegt vader Osman. "Voetbal is heel anders", zegt zijn vrouw Melek. "Dan ben je voor één team. En iedereen is heel fanatiek. Hier niet. Wij steunen alle worstelaars, het maakt mij niet uit wie er wint." Osman: "Laatst twee doden, bij voetbal in Turkije. Dat is niet gezellig. Dat zal hier nooit gebeuren." Melek: "We zitten lekker in de zon, eten kebab. Het is een beeije terug naar onze cultuur." Iedereen benadrukt het sociale aspect van de wedstrijd. "Het publiek komt voor de muziek en de sfeer", zegt organisator Güngör. Beetje bijpraten, rondlopen over de tribunes. Er zijn veel families met kinderen, vaders staan met hun dochter op hun arm langs de lijn. Fanatisme ontbreekt. Er wordt niet geschreeuwd, gejuicht of gescholden. Op een overwinning volgt een beleefd applausje. Jongeren kennen de namen van de kampioenen niet. "Olieworstelen is in Turkije heel populair, maar hier niet zo. Nou ja, onder Turken misschien", zegt Özdür, die met haar vriendinnen is komen kijken. Die kampioenen zijn wel speciaal voor deze wedstrijd uit Turkije naar Amsterdam gehaald. Gladde druipende beren, onder hen ook negenvoudig wereidkamioen Ahmet Tasci. Hij is niet eens zo enorm als sommige anderen, hij heeft een buikje. Maar zijn nek is zo breed als zijn hoofd en zijn armen hangen ver van zijn lichaam, alsof er permanent een voetbal onder zijn oksels zit. De mannen smeren elkaar in met olijfolie, zodat ze geen grip hebben op elkaars lichaam. Ze mogen elkaar wel aan de kispet vastpakken, en soms steken ze hun hand diep in elkaars broek. In het normale worstelen mag het speelpakje van de tegenstander juist niet worden gebruikt. De bedoeling van het olieworstelen is de ander op z'n rug te draaien 'met de navel naar de hemel gericht'. De andere mogelijkheid om te winnen is je tegenstander optillen tot heuphoogte en dan drie passen lopen. Spectaculair, maar het lukt niet vaak. Daarvoor zijn de sterke mannen te glibberig en te zeer aan elkaar gewaagd. Kadir Yilmaz en Melvin Witteveen hangen al een halfuur in elkaars armen. Vroeger kon een wedstrijd uren duren, tegenwoordig gaat na dertig minuten de verlenging in en kan ook op punten worden gewonnen. Yilmaz, l9jaar, won vorig jaar in de jeugdklasse en wordt nu soms herkend op straat. Witteveen worstelt bij de school van oud-worstelkampioen Bert Kops. "Alles glijdt van je af', zegt Kops. "Het is hardstikke moeilijk. Maar ik heb hier acht jongens rondlopen en ze doen het fantastisch." Witteveen wint van Yilmaz, maar verliest compleet uitgeput een ronde verder. "Normaal doe ik aan vrij worstelen", zegt hij. "Bij een competitiewedstrijd zitten drie man en een paardekop. Dit is een écht toermooi. Er is sfeer en veel publiek." Het is ook topsport, zegt hij. "Zie je die kerel daar. Die won een zilveren plak vrij worstelen op de Olympische spelen. Maar hier wint hij liet." De grote finale gaat tussen Kenan Simsek, de kampioen van vorig jaar, en Ahmet Tasci. Het is half zeven en de tribunes zijn inmiddels half leeg. Tasci wint, niemand wacht op de prijsuitreiking. Lees ook "Met Stella Braam in de olie"
|
|||
|
