Het allerlaatste bastion van Turkse mannelijkheid zou worden opengebroken. Zes eeuwen lang werd het Turkse olieworstelen gedomineerd door forse knapen in stevige lederhosen.
`Turks olieworstelen voor vrouwen' schreef een tot op dat moment onbekende journaliste met vette letters op de cover van De Groene Amsterdammer. Een week later zou ze onderduiken omdat ze al ´maanden lang´ bedreigd zou zijn door ´de Grijze Wolven´. Hetgeen nogal ongeloofwaardig klonk na de prominente opstelling van Braam tijdens de eerste Amsterdam Kirkpinar in 1997. Olieworstelen was volgens Braam niets meer of minder dan een sport voor Wolven.

De cazgir (omroeper) met achter zich een naar een ´Grijze Wolf´ zwaaiende Stella Braam en haar assistente Anja Bakker. Achter haar hand een verslaggeefster van het NOS-journaal.

Inderdaad: Stella Braam (toen 35 jaar, 58 kg) had zich met haar assistente Anja Bakker (toen 28 jaar, 78,5 kg) aangemeld als deelneemsters. Braam was mij nauwelijks bekend. Ze schreef weleens wat in de Groene Amsterdammer in de tijd dat ik daar deel van de redactie uitmaakte. De uit Calgary, Canada afkomstige Anja Bakker was mij beter bekend. Haar kende ik van ´Herkenning´, een prachtig gedicht met als laatste zin: Heel stil wachten op: de betere tijden. Voorzichtig kijken naar: een angstige vrouw en denken: 'Dat ben ik'.

Arme Anja, was ze met baby op de rug door Stella meegenomen naar zo´n levensgevaarlijke Wolven-manifestatie. Stella zou later via De Volkskrant nog laten weten dat ze toen al ´serieus was bedreigt´ met de dood door de Wolven. Bovendien wilde Braam helemaal niet olieworstelen. Door haar inschrijving hoopte ze de organisatie te provoceren en kon ze een stukje te kunnen schrijven over hoe `vrouwonvriendelijk' die Turken wel niet waren. Eerder hadden diverse officials Braam laten weten dat dit traditionele olieworstelen `alleen voor jongens' was.

In de Groene Amsterdammer van 17 september 1997 schreef Braam: `Met een assistente meld ik mij als kandidaat-olieworstelares aan. Achter de stand treffen we Mohamed el-Fers, voorzitter van de net opgerichte Nederlandse Olieworstel Federatie. `Willen jullie worstelen? Dat kan niet', zegt hij, om dan razendsnel het roer om te gooien: `Het is nog nooit voorgekomen dat vrouwen meedoen, maar ik zie het probleem niet.' Na overleg met zijn achterban mogen we ons inschrijven. `Zelfs de Turkse Sportfederatie gaat akkoord'.

Aan het gezicht van Braam viel af te lezen dat ze het allesbehalve leuk vond dat ze werd ingeschreven.
`Je verpest mijn hele opzetje' siste ze me toe.
De mededeling dat twee dames mee zouden doen veroorzaakte een enthousiast applaus. Ook van het huidige VVD Tweede Kamerlid Fadime Ürgü, die de wedstrijd presenteerde:
`Ik vond het fantastisch, toen ik hoorde dat er vrouwen zouden meeworstelen.'
Schrijfster/journaliste Daphne Meijer liet weten: `Had ik dat geweten, dan had ik ook wel mee willen doen.'
Kortom: 1-0 voor Stella Braam. Zonder al te veel inspanning kon ze de geschiedenis instappen als de eerste vrouw die sinds het onstaan van deze sport in 1361 zou hebben geolieworsteld.
Zelf besefte ze de historische waarde van haar daad niet. Stella verbaasde zich er zelfs over dat ze werd achtervolgd door een horde verslaggevers, cameramannen en fotografen. `Mogen wij u interviewen, want vrouwen die gaan olieworstelen, dat is uniek', vroeg de verslaggeefster van de Turkse Samanyolu TV.
`Nee, geen interviews', klonk het bars.
Het Turkse vrouwenblad Huzur vroeg: `Waarom hebben jullie voor deze sport gekozen?' en `Waar trainen jullie?'
Zonder te antwoorden probeerde Stella de Turkse paparazzi van zich af te schudden.
`Nee, ook geen foto's'.

Vreemd genoeg concludeerde Braam in haar Groene-verslag dat de integratie zou worden tegengewerkt door `dit soort sportmanifestaties'.
Centrale vraag in haar artikel: `hoe onschuldig is olieworstelen?'
Stella heeft het dan niet over de verminderde blessures ten opzichte van het Grieks-Romeins of Vrije Stijl worstelen.
Nee, ze beschikt over niet nader omschreven `aanwijzingen' dat bij een olieworstelpartijtje in Duitsland de islamitische Refah-partij `een stevige vinger in de pap' zou hebben gehad. Of er daardoor beter of slechter werd geworsteld, vermeldde ze niet.

Wereldkampioen Gengiz Elbeye was de held van de Eerste Amsterdam Kirkpinar en moest keer-op-keer op de foto met zijn fans.

Naast deze nogal discutabele `aanwijzingen' komt Braam in haar artikel met de heer Zeki Arslan van Forum uit Utrecht op de proppen. Arslan: `Misschien hebben de organisatoren niet voorzien dat nationalistische groeperingen op zo'n wedstrijd afkomen om daar hun politieke stempel op te drukken.'
Zeker is dat de organisatoren er geen rekening mee hadden gehouden dat Stella Braam de wedstrijd zou misbruiken als voorproefje voor haar een maand later verschijnende Grijze Wolvenboekje.
Stella laat Arslan pleiten voor gedragsregels `opdat sportevenementen geen arena's worden waarin extreem-rechtse groepen hun slogans kunnen afvuren.'
Kort door de bocht. De Staatskrant schreef over hetzelfde evenement: `Er werden geen slogans afgevuurd. Er werd geapplaudisseerd voor een overwinning. Op de vier tribunes samen waren één Nederlandse, één Cypriotische en vier Turkse vlaggen te zien. Nogal schamel als je de vlaggenzee van het Oranjelegioen gewend bent.'

De Staatskrant vroeg zich af of die Zeki Arslan met zijn `nationalistische groeperingen' het wel over dezelfde olieworstelwedstrijd had? De krant belde de multi-culturele beleidskoepel Forum in Utrecht en zie: Zeki Arslan was in het geheel niet bij de wedstrijd aanwezig geweest vanwege `andere verplichtingen.'

Samil Korkut woont sinds zijn derde jaar in de Amsterdamse Spaarndammerbuurt, waar de wedstrijd werd gehouden:
`Ik schrok me rot van dat stuk in De Groene Amsterdammer. Wat bezielde die Braam om van dit sportevenement een extreem-rechtse fascistenmanifestatie te maken? Hollanders zijn er niet vies van om tijdens een partijtje voetbal tegen Ajax massaal het geluid van gaskamers na te doen, de Hitlergroet te brengen en uiterst racistische leuzen over negers en joden te schreeuwen. Maar o wee als verdomme één Turk met een vlaggetje wordt gesignaleerd. Dat hoort dan volgens Braam meteen bij een fascistode mantelorganisatie die de wedstrijd misbruikt om propaganda voor extreem-rechts te maken.'

Dat er Grijze Wolven op de wedstrijd waren afgekomen `om daar hun politieke stempel op te drukken' was, buiten juffrouw Braam verder niemand van de zo talrijk aanwezige Nederlandse en Turkse pers opgevallen.

Braam sprak tijdens de wedstrijd een paar Turkse meisjes aan op hun T-shirt met het opschrift Turkije.
`Ben je niet bang doodgestoken te worden?' vraagt Stella.
`Hoezo?', antwoorden de tieners verbaasd.
`Nou, vanwege dat t-shirt natuurlijk, ik heb gehoord dat de PKK tussen het publiek zit...'
Geschrokken kijken de meisjes naar de onderzoeksjournaliste. Zijn er erg veel gasten in het publiek die je willen neersteken omdat je een shirtje met de naam van je land draagt?
Braam vraagt wat de meisjes ervan vinden dat ze zodadelijk door de PKK overhoop worden gestoken.
De dapperste van de vier meiden slikt en antwoordt: `Nou, als dat zo is, dan ben ik eigenlijk heel trots op mezelf.'

Deze drie meisjes van een Rotterdamse schoolkrant zouden levengevaarlijke Grijze Wolven zijn volgens Stella Braam.

Braam en haar assistente verdwenen zo onopvallend mogelijk nadat ze voor de vierde keer was opgeroepen dat ze op het wedstrijdveld diende te verschijnen.

Grijze Wolven in de olie had ze oorspronkelijk boven het een week later verschijnende artikel gezet. Dat ging blijkbaar zelfs Groene Amsterdammer-adjuncthoofdredacteur Antoine Verbij te ver. Het weekblad koos voor een uitspraak van een van de tienermeisjes en verscheen met de kop: Sterven voor Turkije.

Samil Korkut: `Wordt er voor het eerst in de geschiedenis een olieworstelwedstrijd georganiseerd in Nederland, dan staat die Braam in de startblokken met haar opgeheven vingertje. Als bewijs dat het een extreem-rechtse sport is heeft ze `gehoord' dat bij een olieworstelwedstrijd in Duitsland de fundamentalistische moslims een vinger in de pap zouden hebben gehad. Dat de fundo's toch een hele andere club is dan de Grijze Wolven maakt haar blijkbaar niet uit. Alles en nog wat wordt er met de haren bijgesleept om het Turkse olieworstelen onderuit te halen. Sinds 1361 hebben er jaarlijks olieworstelkampioenschappen plaats. Waarom worden deze sporters ineens verdacht gemaakt? Dat gebeurt nergens ter wereld, dat sporters zo worden gecriminaliseerd.'

Een week nadat Stella's verslag over het olieworstelen was verschenen openden de radionieuwsdiensten en alle televisiejournaals met een bloedstollend bericht: de journalisten Stella Braam en Mehmet Ülger zijn ondergedoken.
`Al tijdens het schrijven van hun volgende week verschijnende boek over Turks extreem-rechts werden ze bedreigd door Grijze Wolven.'
Moedig dat Stella zich openlijk durfde te vertonen bij dat olieworstelen. Zich ondanks bedreigingen van Grijze Wolven gewoon onder haar eigen naam liet inschrijven. Hoe koelbloedig van haar om gewoon rond te durven lopen tussen al die haar naar het leven staande Grijze Wolven. Zeker omdat het niet de eerste keer was dat Stella en haar partner werden bedreigd.

Bovenstaand fragment is afkomstig uit het boek ´Hoe gevaarlijk zijn de Turken´.

Vragen over de Amsterdam Kirkpinar kun je stellen door op de onderstaande button te klikken:

De Nederlandse Olieworstelbond (NOB) is opgericht door drs Veyis Güngör, Mohamed el-Fers (intiatiefnemers olieworstelen in Nederland), Ahmet Akgül, Nejdet Büber, Osman Memisoglu en Zeki Güngör. Het Bondskantoor (tot juni ´99 onder leiding van de heer Ergün Sahin) bevind zich in de Groen van Prinstererstraat 45, Amsterdam. Olieworstelen is van harte aanbevolen door Fadime Ürgü and Ousama Cheribi (Tweede Kamerleden) en Schelto Patijn, voorzitter van de gemeenteraad van Amsterdam.

Contacts the Amsterdam Kirkpinar by email:
kirkpinar@hotmail.com or
Türkevi
Phone (The Netherlands +31) (Amsterdam 020) 684 57 12

• Homesite
• E-mail