|
|
 |
| Turkse Krachtsport wordt
volwassen in Amsterdam door Marcel Ramkhelawan Weekblad Aktueel 30 september 1999 |
||||
|---|---|---|---|---|
  Vereniging Postbus 58070 Vragen over het olieworstelen: klik hier: |
Hun lijven zijn zó glad, dat je ogen er van afglijden. De deelnemers aan het Turks Olieworstelen moeten het minder van techniek alswel van pure kracht hebben. Want van top tot teen doordrenkt van de olijfolie, krijgen de tegenstanders nauwelijks tot geen grip op elkaar. Je grijpt elkaar bij de schouders beet en houdt af. Wiens triceps en biceps het eerst verzuren, die verzwakt. De ander krijgt z´n kans om hem te ¨omhelzen´, op te tillen en dusdanig neer te gooien dat ´de navel naar de hemel tuurt´. Een pure uitputtingsslag. Het eerste verslag van Istanbul aan de Amstel.Zondag 19 september is het zover. De derde Europese Kampioenschappen Olieworstelen staan - in Amsterdam! - op het programma. In Turkije is deze sport mateloos populair. Al 638 jaar strijden ze daar om de titel van beste olieworstelaar Olieworstelen - of Kirkpinar in het Turks - is totaal niet vergelijkbaar met gewoon worstelen. Om te beginnen zijn de worstelaars van top tot teen ingesmeerd met olijfolie. Tijdens dit toernooi alleen al gaat er 300 liter doorheen. Daarnaast is ook de kleding afwijkend. De spelers dragen alleen een spijkerbroek tot op de kuiten of, zoals we op eerdere toernooien zagen, een speciale leren broek. Een ander verschil is dat klemmen en verwurgingen verboden zijn. Hier win je door je tegenstander op te tillen, drie passen met hem te lopen of door hem dusdanig te neer gooien dat 'zijn navel naar de hemel tuurt'. De oeroude vorm van sport stijgt de laatste jaren ook in populariteit in de rest van Europa. Amsterdam speelt daar een belangrijke rol in. 'Het begon als lolletje, omdat de stadsdeelraad vond dat we te weinig cultureels deden', aldus Mohamed el-Fers van de vereniging Turks Huis Westerpark. Maar het werd succesvoller dan de organisatie ooit had kunnen dromen. Zelfs uit Japan kwamen journalisten op het evenement af en CNN stuurde de beelden de hele wereld over. Voetbalvereniging Turkiyemspor is dit jaar plaats van handeling. Turken uit Nederland, België, Duitsland en Luxemburg: allemaal willen ze er bij zijn als de helden uit hun geboorteland in West-Europa actief zijn. Vooral Gengis Elbeye is voor hen een absolute held. Tweemaal was hij wereldkampioen en tweemaal won hij het toernooi in Amsterdam al. Iedereen rekende vooraf op een derde Europees Kampioenschap voor hem. Als Elbeye en zijn collega's zich gaan omkleden, is het toernooi voor junioren al aan de gang. De 18-jarige Turkse Nederlander Kadir Yilmaz is een van hen. 'Ik zeg niet dat ik ga winnen, maar als je geen vertrouwen in jezelf hebt, hoef je ook niet mee te doen', zegt hij. Einde partij... Nog even wat olijf-olie over zich gietend maakt Yilmaz zich klaar voor de tweede ronde. Een traditionele begroeting van zowel tegenstander als publiek volgt. Dan volgt het startsein. Hoewel een Partij 20 minuten mag duren, is Yilmaz al binnen een paar minuten klaar. Hij pakt zijn opponent beet en gooit hem op zijn rug. Einde partij. Yilmaz is weliswaar een nieuweling in het olieworstelen, zijn sporen in het judo heeft hij al verdiend. In de categorie tot 20 jaar is hij heersend Noord-Hollands kampioen. 'Maar dit kun je daar echt niet mee vergelijken', hijgt hij nog na. 'Bij judo kun je iemand aan zijn pak beetpakken. Hierbij heb je totaal geen grip door de olie. Het gaat vooral om kracht en minder om techniek dan bij judo.' De echte toppers, Elbeye en collega-profs uit Turkije, zijn inmiddels weer gearriveerd bij de zonneweide of 'mannenveld', zoals het officieel heet. Terwijl ze de junioren gadeslaan, smeren ze zichzelf en elkaar in met olie. Terwijl zij daarmee bezig zijn, kan Kadir aan de slag in de derde ronde. Zijn tegenstander draagt een leren broek. Voor de kenners is het dan meteen duidelijk dat het iemand is die zijn sporen al verdiend heeft. Beginnelingen mogen immers geen leren broek dragen. Eerst moet je een toernooi hebben gewonnen. Pas dan ben je waardig genoeg om die speciale broek te mogen dragen. Kadir heeft het dan ook moeilijk. Terwijl zijn tegenstander wel grip heeft voor zijn spijkerbroek, mist hij iedere grip op zijn tegenstander. Omdat de spijkerbroek ook minder strak zit aangesnoerd, kan de tegenstander met zijn hand in de broek van Kadir. Om de broek van binnenuit beet te pakken en Kadir zo op te tillen. Toch weet geen van beiden de ander te bedwingen. Na twintig minuten is de stand nog steeds gelijk. Een verlenging van vijf minuten volgt. Ditmaal wordt een puntensysteem gehanteerd. Kadir zoekt continu de aanval. Zijn tegenstander ontwijkt hem en komt zelfs niet aan aanvallen toe. Voor de jury reden om Kadir tot winnaar uit te roepen. De tribunes ontploffen zowat. Als geboren en getogen Amsterdammer heeft Kadir veel supporters achter zich staan. Hij stelt ze niet teleur en mag zich opmaken voor de halve finale. Daarin ontmoet hij een tegenstander die niet aan hem kan tippen. Binnen vijf minuten ligt hij op de grond met de navel naar de hemel. Kadir stoomt door naar de finale. Tegenstander is Emir Barhan. Ook al een jongen met een judo-achtergrond. De finale gaat lange tijd gelijk op. Tot Barhan een fouf maakt. Kadir pakt hem beet en gooit hem op de grond. Nog voor de scheidsrechter hem als winnaar aanwijst, rent hij juichend weg. De titel is binnen. Een achtienjarige Amsterdammer behaalt de Europese titel Olieworstelen. Op de tribunes zitten zijn ouders. Vader Ilhan Yilmaz kijkt vol trots naar zijn oudste zoon. 'Dit is voor mij mooier dan zijn Noord Hollands kampioenschap', lacht hij. Nu komen de grote jongens op het terrein. Elbeye lijkt zeker van zijn zaak. De eerste tegenstander lijkt weinig zin te hebben. Als hij het niet met de jury eens is, loopt hij zowaar van het mannenveld af. Na enkele minuten keert hij weer terug. Elbeye maakt korte metten hem. Hij staat in de halve finale. Daar ontmoet hij Kenan Simsek. En wat niemand verwacht gebeurt: Elbeye verliest. 'Last van een schouderblessure', vertelt hij later in de kantine terwijl Simsek op dat moment ook de finale wint. Na een verloren WK moet Elbeye nu ook zijn Europese titel inieveren. Kadir heeft geen oog voor het drama. Hij is Europees kampioen junioren. Tot op heden waren de grote jongens allemaal full-profs uit Turkije. Zou de sport nu dan echt aan het doorbreken zijn buiten Turkije? Het lijkt er op. Een Europees kampioen uit Amsterdam is alvast een start. Het artikel Spekgladde Turkse Krachtsport wordt volwassen in Amsterdam werd gescheven door Marcel Ramkhelawan met foto´s van Soenar Chamid en verscheen in Aktueel op 30 september 1999Lees ook "Met Stella Braam in de olie"
|
|||
