Sepia  Sepia officinalis Slechts enkele maanden per jaar kunnen wij van deze mooie beesten genieten. Alleen in de maanden mei, juni en juli zwemmen ze de Oosterschelde op voor de voortplanting. Het is een hoog ontwikkeld, vleesetend dier met een uitstekend gezichtsvermogen waarmee hij ook kleuren kan onderscheiden.  De sepia heeft een goede beheersing van zijn drijfvermogen en een snelle sprint. In de huid heeft de sepia kleurcellen (Chromatoforen)  die zich , gestuurd door zenuwen, kunnen openen en sluiten. Op deze manier vertoont elke cel meer of minder pigment wat kleur geeft aan de sepia.  Vaak vertonen ze een mooi streeppatroon. De lengte van de sepia is ongeveer 30 cm. De sepia heeft een ovaal vormig lichaam met een opvallende trechter aan de onderkant bij de kop. Ze hebben 10 tentakels waarvan er 2 langer zijn dan de rest. Deze tentakels zijn lepelvormig, met zuignappen en liggen opgeslagen in speciale zakjes. Zodra de sepia zijn prooi dicht genoeg genaderd is, schieten deze vangarmen uit en grijpen de prooi.   Het menu van de Sepia bestaat o.a. uit kreeftachtigen, schaaldieren en vissen. Sepia’s zijn erg monogaam en vormen gedurende hun leven een vast paartje. Zodra de dieren onze kust bereiken beginnen ze met paren en het afzetten van eieren. Deze eieren zijn zwart en worden in klompjes afgezet op wieren, rotsen, takken en netten. Het paren en het afzetten van de eieren kan enkele uren tot enkele dagen duren. Al die tijd blijft het mannetje waken over het vrouwtje en beide eten niet. Meestal sterven de sepia’s na het afzetten van de eieren van algemene uitputting. Soms overleven de mannetjes het wel en deze komen het jaar erop terug om nog een keer te kunnen paren.  De eieren komen in augustus uit en vaak kunnen tijdens nachtduiken in september de jonge, 10 tot 15 cm.,  grote Sepia’s worden waargenomen. Na enkele weken trekken zij weg naar diepere zee. De Sepia wordt gemiddeld 3 jaar oud. 

De eieren van de sepia’s. Ze worden in trosjes vastgezet aan sponzen, stokken, netten of rotsen. Na ongeveer 3 ŕ 4 maanden komen de eieren uit. De zwarte eieren worden, vlak voor de sepiaatjes uitkomen, doorzichtig. Dan kun je de jonge, volledig ontwikkelde, sepiaatjes in het ei zien zitten. Zodra de sepiaatjes het ei verlaten moeten ze direkt voor zichzelf zorgen.

De jonge sepia’s blijven enige tijd langs onze kust. Zodra zij een lengte van ongeveer 15 cm. hebben bereikt, en het water kouder wordt, vertrekken zij naar zee. De jonge sepia heeft een duidelijke vierkante vlek op hun rug. Met name als ze geďrriteerd zijn wordt deze vlek helder wit. Net als hun ouders graven ze zich overdag in het zand en gaan ’s nachts op zoek naar voedsel.

Pijlinktvis Loligo Vulgaris   keert elk jaar trouw terug naar de Oosterschelde. Het is echter een schuw beest dat moeilijk voor duikers te bewonderen is. De pijlinktvis heeft een torpedo achtig lichaam met gepaarde vinnen vanaf het midden tot het achteruiteinde. Als men de pijlinktvis van bovenaf bekijkt ziet het eruit als een ruit (pijlpunt). Het lichaam is maximaal 50 cm groot. De kleur is variabel maar vaak roze/wit met paarse vlekken bovenop. De pijlinktvis heeft een sifon waar hij een krachtige waterstraal door kan pompen. Hierdoor is hij in staat om met grote snelheid weg te vluchten voor gevaar.      Evenals de Sepia komt de pijlinktvis in mei en juni naar onze kusten om te paren en eieren af te zetten. Ze hangen hun eieren in lange witte trossen aan palen, rotsen en verspeelde vislijnen. Na enkele weken komen de eieren uit en voeden de jonge dieren zich met zöoplankton. De oudere dieren geven de voorkeur aan haring en sprot.

Dwerginktvis Sepiola Altantica De sepiola  is het kleinste soort inktvis dat in de Oosterschelde en het Grevelingenmeer voorkomt. Omdat deze inktvissen erg klein zijn worden ze vaak niet opgemerkt tijdens een duik. Sepiola’s zijn meester in het camoufleren, vaak graven ze zich in, in het zand, om zo onopgemerkt te blijven voor de jagers (en duikers). Meestal zijn deze dieren dan ook tijdens een nachtduik te bewonderen wanneer ze op jacht gaan. Ze jagen o.a. op kleine kreeftachtigen en schelpdieren. Hun lichaam is maximaal 5 cm. groot en wat gedrongen met een paar lapvormige vinnen aan de achterkant. De kleur is zeer variabel, afhankelijk van de ondergrond. De beste tijd  om deze inktvissensoort te bewonderen is augustus en september met name tijdens nachtduiken. Ze bevinden zich meestal op een zanderige bodem, waar ze zich snel ingraven bij gevaar.

go back