Historische en Kunstzinnige Reconstructies

Charles R. Knight kan in dit overzicht niet ontbreken, omdat steeds weer blijkt dat waar illustraties van paleontologische scenes en dieren worden (her)gebruikt, zijn vaardigheid en inzichten zijn terug te vinden. Overigens was hij ook een begnadigd schrijver.

Zoals Charles Knight bijna op z'n eentje bepaalde hoe het publiek aankeek tegen met name sauriers in het begin van de 20e eeuw, zo bepalend was Rudolf Zallinger voor de volgende 25 jaar.
In 1947 voltooide hij het enorme fresco in het Peabody Museum in Yale University. Doordat Life-Magazine het als uitklappagina opnam in haar serie "The World We Live In", en later in boekvorm, kreeg de afbeelding ruime bekendheid.
Curieus genoeg publiceerde het tijdschrift de muurschilderingn in spiegelbeeld, waardoor de sauriers chronologisch van links naar rechts zijn afgebeeld. En zoals hieronder is te zien, heeft de postzegelontwerper dit overgenomen.

Alle toen welbekende dinosauriers komen erop voor, van de kleine Compsognathus tot de dominante Tyrannosaurus. Omdat de opdracht luidde om het sauriertijdperk te verbeelden ("The Age of Reptiles") komen er geen zoogdieren op voor. Toch waren het niet de levendige dinosauriers van een Heilmann of de jonge Knight, noch die van Cope of Osborn. Geen van Zallinger's dinosauriers rent; sterker og, geen enkel dier heeft ook maar een poot van de grond! Ze zijn bewegingsloos. Ze staan model voor een visie waarin dinosauriers koudbloedige slome en inactieve dieren zijn, een visie die in de wetenschappelijke wereld vele aanhangers had.