Mijn konijn

Je was mijn geliefde,
zo zacht en zo klein,
met je lieve pootjes,
je hoorde bij mij.

Nu ben je overleden,
zomaar onverwachts,
je had een heel mooi leven,
dat acht jaren was.

Snuffeltje, je blijft in mijn gedachten,
voor eeuwig en altijd,
mijn eigen konijn in het leven,
ik had nooit spijt.

Ik zal je gaan missen,
je nooit meer zien,
straks wordt je begraven,
onder de aarde, en bovendien,

er komt nooit meer een ander,
je was voor mij een kind,
mijn leven verandert,
en het oneerlijke dat ik vind?

Je wordt uit mijn leven genomen,
zomaar gepakt,
nu kan ik niet meer dromen,
ik ben in een diepe put gezakt.

Nu zal je rusten,
ik laat je gaan,
morgen een nieuwe dag,
maar die zal heel anders vergaan.

Ik hou van je.

Suzanne Leutscher, 7 juni 2002.