Hêrişên li Hewlêrê

Ez dixwazim bi kurtî li ser herdu hêrişên hovane, ku îsal li başûrê Kurdistanê di roja pêşîn a cejna Qurbanê da çêbûne, gotina xwe bibêjim.

Netewa kurd pir ji zû ve dest bi têkoşîna xwe ya çekdarî kiriye, ji bo bi destxistina mafên xwe di azadî û jiyanek bi rûmet da, lê bi carekê tevgera kurdî ya netewî baweriya xwe bi karê têrorîstî ne aniye, kesên bê lay di herêmên cengê da an li derveyî wan herêman ne kuştiye û ne tirsandiye. Kurd di teviya dûroka xwe ya şervanî da enîhilmiştî, serbilind û mirovhez hatine nasîn. Divê ev rewşt ta bi ebed jî neyê guhartin. Ji qehremanî û mêraniyê ye, ku mirov jîna kesên ne şervan biparize, ev rewştek mirovî ya hêja ye. Lê ewên din çi dikin?!

Di sala 1973ê da Ereban hêriş birin ser Israîlê, di roja cejna Xufranê da, di wê rojê da, ku Ciho tev bi şadmanî, nimêj û dirazê (duayê) da bûn. Ev hêrişa jî wek karekî baş û qenc ji aliyê gelek kesan da, ku xwe musilman an pêşveû dibînin, wek qehremaniyekê hate nirxandin. Îcar jî di roja cejna Qurbanê da, di roja 01.02.2004 da, hêriş li ser gelê Kurd kirin. Ma eve di kijan olê da tê pejirandin?

Berî niha bi sedan sal Ereban Andalusiya ji dest dan û li wir bi sedan sal Îslam nema û ne dûr e ku li Kurdistanê jî Îslam rojekê winda bibe, gava bedkarên Ereb her bi vê mejiyê genî li hember netewa Kurd hovîtiya xwe bigudînin.

Bo çi ev hovîtî hate kirin? Û divê em çi bikin?

Bêguman serketina birayên me li jêriya Kurdistanê yek ji wan egeran e, ku hêrişên ramyarî û têrorî yên tund li ser wan mezin in. Lew re divê em wan serketinan biparizin, hêgin bikin, pêş ve bibin û em hajê hebin, ku di wir da em gavekê bi paş ve ne avêjin.

Ev çawa dibe? Tenê bi du tiştan:

- Bi yekbûna hêzên netewa Kurd di teviya Kurdistanê da.

- Bi bêtir azadî û bi bêtir demokratî û bi paristina mafên mirov di Kurdistanê da.

Yekbûna netewa kurd bi yekbûna herdu fermandariyên başûrê Kurdistanê ra gavek mezin davêje, wek çawa pareleman dîsa hatiye ser hev. Bi yekbûna hêzên leşkerî di bin yek serdariyekê da pêktê, bi avakirina encumenek netewî ya kurdistanî çêdibe, bi yekbûna rêkxirawên demokratîk ên kurdistanî tê avakirin…. Xem nake, ku yekîtiya lawanên sosyalîst ji ya lawanên demokratîk an îslamî cihê be, lê pêwîste bo wan hemî yekîtiyan platformek netewî hebe. Xem nake, ku sê partiyên ramancihê li rojavayê Kurdistanê hebin, lê ne duwanzdeh partiyên, ku dêmên wan ji her aliyekî ve wek hev in. Ev rewşa parçebûnê divê ji ortê rabe.

Ji aliyê dî ve, neyarên netewa kurd ji azadiya, ku îro li başûrê Kurdistanê ye, ji dil da ditirsin. Me divê tirsa wan mezintir bikin, wan bi bêtir demokratiyê, bi bêtir paristina mafên mirov, bi bêtir vekirina sîngê xwe ji rexneyê re, wan bêhêz û bêxew bihêlin.

Tirsa wan ji yekbûna me ye û tirsa wan ji azadiya me ye, lew re divê em yekbûn û azadiya xwe baştir, xortir û hêjatir bikin.

Bi ya min be em wilo , tenê wilo dikarin bersiva têrorê û wan hovên, ku li paş têrorîstan, bi asanî bidin.